سال انتشار: ۱۳۹۴

محل انتشار: دومین کنفرانس ملی توسعه پایدار در علوم تربیتی و روانشناسی، مطالعات اجتماعی و فرهنگی

تعداد صفحات: ۱۹

نویسنده(ها):

بهمن اصلانی – کارشناسی ارشد روانشناسی دانشگاه علامه طباطبایی
معصومه اسمعیلی – کارشناسی ارشد
نعیم خرم – کارشناسی ارشد
رسول پوررسول – دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی دانشگاه آزاد اسلامی واحد اردبیل

چکیده:

یکی از مباحث مهم در روانشناسی امروز که توجه بسیاری از پژوهشگران و روانشناسان را به خود جلب کردهعزت نفس می باشد به طوری که نظریه های متعددی به دنبال راهکارهای افزایش عزت نفس و یا پرورش آن بودهاند (فرقانی و همکاران، ۱۳۹۱). عزت نفس یکی از عوامل مهم و اساسی در رشد شخصیت و شکوفایی انسانهاستو از آنجا که سطح عزت نفس در سلامت روحی و روانی نقش بسزایی دارد، روان شناسان بالینی و اجتماعی براهمیت عزت نفس تاکید دارند. مزلو از عزت نفس به عنوان یک نیاز یاد کرده و بیان می کند که همه افراد جامعه بهیک ارزشمندی ثابت و استوار و معمولا عالی از خود رسیده اند وبه احترام به خود یا عزت نفس یا احترام به دیگرانتمایل یا نیاز دارند (اسلامی نسب، ۱۳۷۳). نیاز به عزت نفس یا خود ارزشمندی و احترام به خود از جمله نیازهایطبیعی انسان است، انسان موجودی است به طور ذاتی اجتماعی، زمانی که نیاز به احترام به خود ارضاء شود، انساناحساس خوشایندی از اعتماد به نفس و خودارزشمندی، توانایی، قابلیت، لیاقت و کفایت پیدا می کند و وجود خود رادر زندگی مفید، موثر و مولد می یابد (افروز، ۱۳۷۶).