سال انتشار: ۱۳۸۸

محل انتشار: همایش بین المللی خلیج فارس

تعداد صفحات: ۱۳

نویسنده(ها):

محسن نوری نژاد – دانشجوی دوره دکتری تخصصی بیولوژی دریا و عضو هیات علمی پژوهشکده میگوی ک
سهیلا امیدی – کارشناس ارشد شیمی فیزیک پژوهشکده میگوی کشور (بوشهر)

چکیده:

یکی از گونه های مهم شیلاتی، شاه میگوی منطقه چابهارPanulirus homarus می باشد که هر ساله قسمتی از صید استان سیستان و بلوچستان را به خود اختصاص می دهد . معمولا صید این آبزی بعد از بادهای موسمی تابستانه در اواخر شهریورماه آغاز شده و تا اواخر آبان ماه ادامه دارد بررسی خصوصیات رفتاری خانواده پالینوریدها و نیز نمونه های صید شده از گونه (Panulirus homarus در پروژه های تحقیقاتی انجام شده در منطقه گویای شواهدی است که نشان می دهد این آبزی در منطقه چابهار می تواند همچون دیگر پالینوریدها دارای رفتارهای مهاجرتی باشد، برخی از این موارد عبارتند از نوسانات میانگین طولی کاراپاس شاه میگو در منطقه در حدود۷۹-۷۰میلی متر بوده و نمونه های کوچکتر و بزرگتر، فراوانی کمی در نمونه برداری ها دارند، با در نظر گرفتن مرگ و میرهای طبیعی و صیادی در جمعیت ، بنظر می رسد که گروهای طولی کوچک تر همواره تراکم بیشتری را در جمعیت مورد مطالعه دارا می باشند نمونه برداری ها گویای وجود نوسانات نسبت جنسی از۰/۷۳ تا ۱/۴۳ در طول سال است که می تواند گویای ورود و خروج جنس خاصی از این آبزی در منطقه باشد. -۳ بررسی مراحل جنسی شاه میگوی ماده منطقه چابهار در طول سال گویای آن است که غالب نمونه ها در مرحله نابالغ یا مراحل ابتد ایی بلوغ بوده و مراحل بالاتر بلوغ ، تراکم کمی دار ن د. این موضوع گویای آن است که قسمت اعظم جمعیت این آبزی در مراحل بالای جنسی زیستگاه دیگری را انتخاب کرده و آبهای منطقه چابهار را ترک می کنند.