سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: هفتمین کنگره ملی مهندسی ماشین های کشاورزی و مکانیزاسیون

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

اکبر دشتی آقجه – دانشجوی کارشناسی ارشد رشته مکانیزاسیون کشاورزی دانشگاه کشاورزی و منا
محمد امین آسودار – دانشیار دانشکده ماشین های کشاورزی و مکانیزاسیون کشاورزی دانشگاه کشا
مجید رهنما – استادیار دانشکده ماشین های کشاورزی و مکانیزاسیون کشاورزی دانشگاه کشا

چکیده:

کشاورزی خطرناک ترین شغل بعد از معدن و حمل و نقل است و از نظر مرک و میر این بخش در مقام سوم قرار دارد. برای پیش گیری از حوادث کشاورزی نیاز به شناسایی عوالم حادثه و تجزیه و تحلیل انهااست که باعث تدوین استراتژی های گوناگون برای پیش گیری از حوادث می شود. در این پژوهش برای جمع آوری اطلاعات از دو طریق پیمایشی و فیش برداری از اسناد ثبت شده موجود از سال ۱۳۸۰ تا ۱۳۸۹ استفاده شده است. رد انجام این پژوهش از ۱۳۳ مورد حادثه ۱۳/۵۳% از داده ها از مراجع قانونی (پزشک قانونی)، ۷۶% از خانواده و اطرافیان نزدیک و ۱۰/۴۷% از خود فرد حادثه دیده که در قید حیات بود، جمع آوری شدند. نتایج نشان داد که ۷۶/۶% از حوادث مربوط به تراکتور بوده که ۵۷/۸% در مسیر مزرعه تا مزرعه دیگر، خانه به مزرعه و یا برعکس اتفاق افتاده است. زا این میزان ۲۹/۳% مربوط به حمل و نقل مزرعه ای ۱۶/۵% حمل و نقل جاده ای و ۱۲% سرکشی به مزرعه بود. ۵۹/۱۴% مرگ ومیر مربوط به راننده تراکتور، ۱۰/۷۵% سقوط سرنشین تراکتور (گلگیر تراکتور)، ۱۰/۷۵% اپراتور ادوات کشاورزی غیر از تراکتور ۱۲/۹% سرنشین ماشین های جاده ای و ۶/۴۵% عابرین پیاده بودند. حوادث تراکتوری بیشترین حوادث در بین ماشی نهای کشاورزی را دارد و دلایل آن وسعت دامنه کاربرد، به کارگیری ناصحیح و عدم ایمن بودن آن است.