سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: ششمین همایش ملی مهندسی محیط زیست

تعداد صفحات: ۱۱

نویسنده(ها):

محبوبه امامی آرندی – دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی منابع طبیعی، گرایش آلودگیهای محیط زیست
عاطفه خلدبرین – دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی منابع طبیعی، گرایش آلودگیهای محیط زیست

چکیده:

تولید انبوه زباله با توجه به رشد جمعیت و روند صعود مصرف گرایی بین شهروندان باعث تولید میلیونها تن زباله در تهران و سایر شهرها شده است.با توجه به پیامدهای مستقیم دفن غیر بهداشتی زباله بر محیط زیست، راهکار مناسب جهت کاهش اثرات، بازیافت است. در این تحقیق بازیافت در شهرداری منطقه ۷ تهران در سال ۱۳۹۰ بررسی شده و تاثیر عوامل مختلف اجتماعی فرهنگی در این امر تجزیه تحلیل شده است. شهرداری منطقه ۷، ۵ ناحیه دارد. ۸ کانکس بازیافت در این نواحی قرار دارد. از فروردین ۹۰ آموزش هایی در مدارس و خانوارها به این امر اختصاص داده شد. نتایج بررسی های اولیه نشان می دهد درصد مشارکت شهروندی در تفکیک از مبدا در نیمه اول سال ۹۰ بالاتر بوده است. همچنین تعداد کانکس ها برای برخی نواحی متناسب با وسعت آنها نیست زیرا هر چه تعداد کانکس ها بالاتر ، مشارکت بیشتر می شود. بیشترین نوع پسماندهای جمع آوری شده توسط شهرداری منطقه ۷، کاغذ و مقوا بوده که باید در قالب برنامه هایی مدون تفکیک شود.