سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: اولین همایش ملی توسعه پایدار در مناطق خشک و نیمه خشک

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

رضا ملابراری بند میری, – دانشجوی دوره دکترای جغرافیاو برنامه ریزی روستایی
ابوالفضل بهنیافر – استادیار دانشگاه آزاد اسلامی واحد مشهد
راضیه حسن پورسرحمامی – کارشناسی ارشد جغرافیا وبرنامه ریزی روستایی
سیده محدثه حاتمی شاه خالی – دانشجوی دکتری

چکیده:

اکوتوریسم یا گردشگری طبیعت نوعی توریسم طبیعی و پایدار است که با مشارکت گردانندگان بومی و بهره گیری از پتانسیلهای طبیعی گردشگری مسیرمیشود سازمان جهانی گردشگری اکوتوریسم را به صورت زیر تعریف می کند : نوعی از گردشگری که درآن مسافرت به مناطق طبیعی ( که به نسبت بدون آسیب مانده ) باا هداف مطالعاتی و بهره برداری از مناظر و رستنی های طبیعی و حیات وحش و با توجه به جنبه های فرهنگی – اجتماعی و اقتصادی هم در گذشته و هم در حال صورت پذیرد. در گردشگری طبیعت حفاظت و بهره برداری پایدار از منابع طبیعی ، اجتماعی و فرهنگی که اهمیت بسیاری دارد و در طولانی مدت حس اقتصادی را بوجود می آورد، اصول گردشگری پایدار به شرح ذیل است که باید رعایت گردد : -۱ به کارگیری منابع پایدار -۲ کاهش مصرف گرایی -۳ حمایت از تنوع زیستی -۴ دخالت دادن دانش گردشگری در برنامه ریزیها -۵ حمایت از اقتصاد بومی -۶ در گیر کردن و مشارکت دادن جوامع محلی -۷ تعامل صنعت گردشگری با سایر گروه های ذینفع -۸ آموزش افراد -۹ گردشگری تجاری و مسئولیت پذیری -۱۰ تحقیقات در حال انجام با توجه به شرایط منطقه و حضور مردم جهت استفاده از جاذبه های طبیعی باید برنامه ریزی و ساماندهی در راستای پایداری طبیعت انجام شود . با توجه به اینکه توسعه اکوتوریسم از طریق ارتقاء کیفیت طبیعت بعنوان بخشی از آمایش سرزمین میباشد، در مراحل بعدی باید برنامه های احیایی را برای منطقه پیش بینی نمود .