سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: اولین همایش ملی بیابان

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

فاطمه چشم راه – دانشجوی کارشناسی دانشکده کویرشناسی دانشگاه سمنان
محمدکیا کیانیان – عضو هیئت علمی دانشکده کویرشناسی دانشگاه سمنان

چکیده:

نواحی خشک و کویری ایران با وجود شرایط سخت زندگی و گرما و خشکی، به دلیل وجود مناظر زیبای طبیعی، توانمندی بالایی برای جلب گردشگر دارند. از جمله این مناطق روستای مصر در ۴۰ کیلومتری شرق جندق است، که حضور جهانگردان خارجی در آن، یکی از شیرین ترین خاطرات ۴۰ خانوار ساکن در آن است و جندق نیز شهر کوچکی است که در میانه ی راه دامغان به نایین و اصفهان قرار دارد. مصر دهکده ای است جدا افتاده از جاده ی اصلی که بیشتر به آوردگاهی می ماند که درآن درختان کهن و راست قامت نخل به همراه سازه های خشتی و بادگیرهای آفتاب خورده اش، مدتهاست مشغول زورآزمایی با تپه های لغزان شن هستند. شن های روان این منطقه که محلی ها آن را رمل می نامند، تا دیوارهای روستا و زمین های کشاورزی پیش آمده اند. مردمان این کویر با توسل به کاریز (قنات) این ابتکار خاص ایرانیان، جزیره ای ساخته اند بستر نعمت: خرما، انار، صیفی و غیره. شاید هم همین نخل های استوارند که این سرسبزی را میان این همه بی آبی و داغی به ارمغان آورده اند. روستای مصر با دو روستای کوچک دیگر به نام های امیر آباد و فرحزاد در یک خط شمالی-جنوبی به طول حدود ۶ کیلومتر واقع شده است. خلاصه این که این منطقه توانایی خوبی برای جلب مسافران داخلی و خارجی دارد. امید است که با تقویت منطقه از نظر راه و امنیت آن و ایجاد امکانات رفاهی و غیره بتوان توریست بیشتری را به سمت آن جذب نمود و در ارتقای صنعت گردشگری کشور و اقتصاد مردم منطقه موثر واقع شد.