سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: هفتمین کنگره علوم باغبانی ایران

تعداد صفحات: ۳

نویسنده(ها):

مرضیه اتحادپور – دانشجوی کارشناسی ارشد گروه علوم باغبانی، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی د
محمدرضا فتاحی مقدم – دانشیار گروه علوم باغبانی، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران
ذبیح اله زمانی – دانشیار گروه علوم باغبانی، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران

چکیده:

جهت ارزیابی تنوع ژنتیکی و مشخص نمودن روابط ژنتیکی بین ژنوتیپهای آلوی ایران (رامسر، کرج و مشهد ) و ژنوتیپ – های تجاری موجود در مرکز تحقیقات گروه علوم باغبانی دانشگاه تهران و همچنین نمونه میروبالان از ۸ نشانگر ریزماهواره استفاده شد. این نشانگرها تعداد ۶۸ آلل در ژنوتیپهای مورد بررسی تولید کردند . مکان های ریزماهواره UDA-005 و UDP98410 با ۱۲ آلل بیشترین و مکان ریزماهواره CPSCT026 با ۴ آلل کمترین تعداد آلل را تولید کردند . میانگین هتروزیگوتی مورد انتظار در بین مکانها ۰/۷۳ بود که از ۰/۵۸ در ASSR71 تا ۰/۸۶ در مکان ریزماهواره UDA-005 متفاوت بود. میانگین هتروزیگوتی مشاهده شده ۰/۴۹ بود که از ۰/۳۴ در UDP98410 تا ۰/۷۱ در مکان ASSR72 متغیر بود. برای گروهبندی نمونهها از روش تجزیه خوشهای بر اساس ضریب تشابه SMC استفاده گردیده و دندروگرام روش تجزیه خوشهای UPGMA رسم گردید. گروهبندی ژنوتیپها با مناطق جغرافیایی مطابقت نداشت به طوریکه آلوهای مناطق متفاوت در گروههای ژنتیکی مجاور هم قرار گرفتند. کمترین تشابه ژنتیکی (۰/۵۰۶) و بیشترین آن (۰/۹۲) و متوسط نشابه بین کل ژنوتیپ ها ۰/۷۷ بود که با متوسط تشابه گزارشات قبلی در ژنوتیپهای مشابه با استفاده از نشانگر RAPD (0/71) مطابقت نشان داد.