سال انتشار: ۱۳۸۹

محل انتشار: همایش ملی تنوع زیستی و تاثیر آن بر کشاورزی و محیط زیست

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

سیدمجید عزیزی – کارشناس ارشد پژوهشکده زیست فناوری، دانشگاه ارومیه
رضا درویش زاده – عضوهیات علمی گروه زراعت واصلاح نباتات، دانشگاه ارومیه.
حاتمی ملکی – دانشجوی دکتری گروه اصلاح نباتات، دانشگاه تربیت مدرس
جواد فرخی – دانشجوی کارشناسی ارشد

چکیده:

تنوع ژنتیکی ۲۸ ژنوتیپ آفتابگردان توسط ۳۸ پرایمر ریز ماهواره مورد ارزیابی قرار گرفت. جهت تفکیک محصولاتPCR از سیستم الکتروفورز افقی با ژل آگاروز ۳ درصد استفاده شد. در مجموع ۸۹ آلل در میان ژنوتیپ ها ی مورد مطالعه شناسایی شد و میانگین تعداد آلل در هر لوکوس ۳,۱۷ بدست آمد. دامنهPICدر ژنوتیپ های مورد مطالعه، بین ۰,۰۹ برای پرایمر ۳۵۵۵ha تا ۰,۶۲ برای پرایمرORS598 با میانگین ۰,۴۱ بود. ضریب شباهت ژنتیکی جاکارد در میان ژنوتیپ ها حداکثر ۰,۹ ( بین ژنوتیپ RT931 , ENSAT-R5و حداقل ۰,۲۵ ( بین ژنوتیپLC1064C , LR64 با میانگین شباهت ژنتیکی ۰,۴۸ بود. بر اساس روشUPGMA ژنوتیپ ها در چهار گروه کلاستر بندی شدند که همگی بجز ژنوتیپNS-B4 در سه گروه قرار گرفتند. نتایجPCoA بدست آمده تا حد زیادی مشابه نتایج آنالیز کلاستر بود. میانگین تعداد آلل موثر ۱,۷۶ و میانگین هتروزیگوسیتی مورد انتظار و مشاهده شده به ترتیب ۰,۴۵ و ۰,۱۶ گزارش شد. با توجه به آزمون کای اسکور در هر مکان ژنی نتیجه گیری گردید که جمعیت مورد مطالعه در تعادل هاردی واینبرگ نیست