سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: پنجمین همایش تخصصی مهندسی محیط زیست

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

مجید وحدت خواه – دانشجوی کارشناسی ارشد رشته خاکشناسی، دانشگاه شهید باهنر کرمان
محمدهادی فرپور –
مهدی سرچشمه پور –

چکیده:

اتخاذ تدابیر و سیاست گذاری های صحیح در جهت استفاده بهینه از منابع طبیعی و توسعه پایدار در برنامه ریزی های منطقه ای نیازمند اطلاعات جامع و کافی از منابع زیست محیطی است. بدین منظور نقشه پوشش و کاربری اراضی بخش عمده ای از اطلاعات مورد نیاز در امر برنامه ریزی به منظور استفاده بهینه و مطلوب از منابع طبیعی و محیط زیست جهت توسعه پایدار را تامین می نماید. در این تحقیق از دادهسنجنده های TM (1366) و ETM+ (1379 و ۱۳۸۴) جهت بررسی تغییرات کاربری اراضی دشت ماهان-جوپار استفاده شد. این داده ها به صورت زمین مرجع تهیه شدند و دارای کیفیت مناسب و عاری از هرگونه خطای رادیومتریک و پوشش ابر بودند. فاکتور شاخص بهینه نشان داد که ترکیب باندهای ۷، ۴ و ۳ به ترتیب در محیطB ، G و R نرم افزار Envi 4.3 بهترین قابلیت را در متمایز کردن کاربری و پوشش اراضی دارد. پس از انجام عملیات آشکارسازی با استفاده از تصاویر رنگی کاذب، دستگاه GPS، بازدید میدانی، تصاویر گوگل ارتس و پرسش از بومیان منطقه، نقاط تعلیمی تهیه شد. تمامی تصاویر به صورت نظارت شده و با استفاده از الگوریتم حداکثر احتمال، طبقه بندی و عملیات پس پردازش انجام شد. صحت کلی نقشه سال های ۱۳۶۶،۱۳۷۹ و ۱۳۸۴، به ترتیب ۴/۸۹، ۲/۹۵ و ۷۷/۹۱ درصد و ضریب کاپای آن ها به تریتب ۸۵، ۹۲ و ۸۸ درصد بود. پس از تعیین میزان و جهت تغییرات کاربری و پوشش اراضی، مشخص شد که به طور کلی سطح کاربری /پوشش های باغ پسته، رسوبی بایر و زراعی در طی این دوره به ترتیب حدود ۰۶/۲۴، ۷۹/۵ و ۹۱/۱۸ کیلومتر مربع افزایش داشته است و از سطح کاربری/پوشش های پدیمنت بایر، تاغ زار و پوشش درختی به ترتیب به میزان ۱۱/۲۸، ۷۱/۹ و ۹۴/۱۰ کیلومتر مربع به کاربری/پوشش های دیگر تبدیل شده است