سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: سومین کنفرانس ملی بتن ایران

تعداد صفحات: ۱۳

نویسنده(ها):

مریم خانجانی – پژوهشگر مرکز تحقیقات صنعت ساختمان، دانشگاه آزاد اسلامی واحد قزوین
کامران امینی – پژوهشگر مرکز تحقیقات صنعت ساختمان، دانشگاه آزاد اسلامی واحد قزوین
نیکلاس علی لیبر – مدیر پژوهشی انستیتو مصالح ساختمانی دانشکده ی فنی دانشگاه تهران
ایمان مهدی پور – کارشناس انستیتو مصالح ساختمانی، دانشکده فنی دانشگاه تهران

چکیده:

از جمله ویژگیهای کامپوزیتهای سیمانی خودتراکم که آن را از کامپوزیتهای سیمانی معمولی متمایز می کند، روانی زیاد در عین پایداری آن دروضعیت تازه است. از اینرو در سالهای اخیر استفاده از کامپوزیتهای سیمانی خودتراکم امکانات جدیدی را جهت ترمیم و نوسازی سازههای بتنی فراهم آورده است. خصوصیات رفتارشناسی و پایایی کامپوزیتهای سیمانی خودتراکم تابعی از زمان بوده و وابستگی زیادی به زمان سپری شده دارد. در بعضی از موارد پایداری کامپوزیتهای سیمانی خودتراکم با زمان تغییر کرده و ناپایداری از قبیل جداشدگی سنگدانهها و آبانداختگی اتفاق می- افتد. استفاده از الیاف بسته به نوع و مقدار آن میتواند به میزان قابلتوجهی قابلیت حفظ ثبات و پایداری مخلوط تازه را در طی مدتزمان معین افزایش داده و همچنین خصوصیاتی چون طاقت، ظرفیت جذب انرژی، کاهش جمع شدگی و دوام کامپوزیتهای خودتراکم را در حالت سختشده بهبود بخشد. از جمله پارامترهای کلیدی در طراحی کامپوزیتهای سیمانی مسلح به الیاف، برقراری یک سازگاری مناسب میان ماتریس سیمانی و الیاف میباشد و استفاده از الیاف شیشه میتواند تا حدودی تأمین کننده این سازگاری باشد. از اینرو، هدف در این مقاله، بررسی تأثیر همزمان دو عامل الیاف شیشه و زمان بر عملکرد کامپوزیت سیمانی خودتراکم مسلح به الیاف شیشه و قابلیت حفظ ثبات و پایداری مخلوط تازه در طول زمان است. بدین منظور، چهار مخلوط حاوی ۰، ۰/۱ ، ۰/۳ و ۰/۵ درصد حجمی از الیاف شیشه با طول ۶ میلیمتر و نسبت طول به قطر ۱۵۰ ساخته شد. خصوصیات تازهی این ترکیبات به وسیله دستگاه اسلامپ کوچک و دستگاه قیفv شکل کوچک مورد بررسی قرار گرفت. همچنین به منظور مطالعهی تأثیر عامل زمان بر روی روانی و پایداری ترکیبات، آزمایشهای ملات تازه از دقیقه پنجم شروع و تا مدت ۵۰ دقیقه با فاصله زمانی هر پنج دقیقه انجام شد. نتایج حاصل از این طرح آزمایشگاهی نشان میدهد که با بهینه کردن درصد الیاف شیشه علاوه بر بهبود پایداری میتوان از به خطر افتادن روانی مناسب کامپوزیت سیمانی خودتراکم در طول زمان جلوگیری کرد. از سوی دیگر، به نظر میرسد که با عبور از مقدار بهینه، تمایل الیاف برای پیوستن به یکدیگر و جمع شدن در مرکز اسلامپ بیشتر میشود؛ در نتیجه، روند پایایی ترکیبات معکوس شده و آب انداختگی ناشی از گلوله شدن الیاف به وقوع میپیوندد