سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: چهارمین کنفرانس مدیریت منابع آب ایران

تعداد صفحات: ۱۱

نویسنده(ها):

خدیجه دریکوندی – کارشناس ارشد ژئومورفولوژی دانشگاه آزاد اسلامی واحد نجف آباد
مهران لشنی زند – عضو هیئت علمی سازمان علوم و تحقیقات جهاد کشاورزی
امیر گندمکار – استادیار دانشگاه آزاد اسلامی واحد نجف آباد
معصومه زیدعلی – کارشناس ارشد ژئومورفولوژی

چکیده:

در سالهای اخیر به دنبال تشدید رخداد حوادثی چون تغییرات اقلیمی تغییرات دمای زمین و گرمایش جهانی تنشهای آبی و به سبب اهمیت و تاثیر ملموس آب برشرایط محیطی و اقتصادی – اجتماعی و در عین حال نقش بی بدیل آن در برنامه ریز ی های خرد و کلان چگونگی مدیریت جامع منابع اب به عنوان یکی از ارکان توسعه پایدار در ابعاد زمانی – مکانی مورد توجه محافل مختلف علمی بوده است قرارگرفتن ایران در منطقه نیمه خشک و توزیع نامتناسب منابع آ ب نزولات جوی و خاک د رسطح کشور در کنار عوامل چون تغییرات اقلیمی خشکسالی، حفظ محیط زیست ، وضعیت خاص اکولوژیکی، حفظ الگوی فعلی پراکنش جمعیت صنعت، و کشاورزی و ایجاد تعادل منطقه ای متناسب با نیازهای توسعه از یک سو و توجه به توزیع متوازن ومدیریت بهینه منابع آب از سوی دیگر اجرای طرحهای انتقال آب در کشور را به عنوان یک راهبرد موجب شده است. مطالعات انجام شده دراین مقاله نشان میدهد که افزایش دما درایران می تواند به یک وچهاردهم درجه سانتی گراد تا سال ۲۰۳۹ برسد. براساس این تحقیق به استثنای برخی مناطق طیدهه های اینده اکثر کشورها با دمای بالا مواجه خواهند شد.