سال انتشار: ۱۳۹۴

محل انتشار: کنفرانس بین المللی انسان، معماری، عمران و شهر

تعداد صفحات: ۱۲

نویسنده(ها):

سید مصطفی رضوی – پژوهشگر دکتری شهرسازی و مدرس دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب
علی اصغر ملک افضلی – دکترای شهرسازی و عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب

چکیده:

همزمان با تغییرات اجتماعی و سیاسی وسیع در اواخر دهه ۱۹۸۰ و ، اوایل ۱۹۹۰ ظهور محلی گرایی به عنوان پاسخی به نگرانی های زیست محیطی و روندهای جهانی شدن بود . اثرات این شرایط، استقبال از برنامه ریزی و توسعه مشارکتی و افزایش نقش حکومت های محلی بود که این نیز مستلزم تفویض وظایف از بالا به پایین و تمرکززدایی از مراجع و قدرت های ملی بوده است . درنتیجه، از اواسط دهه ۱۹۹۰ و در پارادایم غالب در حوزه مدیریت شهری نوعی گذار به وقوع پیوست که از آن به گذار از مدیریت شهری به حکمروایی شهری تعبیر شده است. در مقاله حاضر پس از بررسی رویکردهای اداره شهر، مدیریت شهری و حکمروایی شهری و بررسی تعاریف هر یک از آنها به زعم نظریه پردازان، به بررسی تطبیقی و تحلیلی نظام های مدیریت شهری و حکمروایی شهری پرداخته شده است. ضمنا در این مقاله به منظور جمع آوری اطلاعات و تعاریف مربوطه از روش مطالعات کتابخانه ای و جستجوهای اینترنتی استفاده شده است.