سال انتشار: ۱۳۹۴

محل انتشار: کنفرانس بین المللی انسان، معماری، عمران و شهر

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

نسیم دادگستری – دانشجو دوره کارشناسی ارشد معماری، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تبریز، گروه معماری، تبریز، ایران
مهسا فرامرزی اصلی – استادیار، عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تبریز، گروه معماری، تبریز، ایران

چکیده:

امروزه با گسترش خدمت رسانی مراکز متعدد که تابع رشد روزافزون نیازهای جوامع انسانی می باشد، صنعت حملونقل به عنوان یکی از عوامل اساسی در جریان توسعه جوامع، به طور همزمان دارای نقش تاثیرگذار و تاثیرپذیر بوده است. در این بین نقش کلیدی پایانه های مسافری در صنعت حمل و نقل که محل تلاقی حمل و نقل درون شهری و برون شهری است و در ابتدای خطوط مواصلاتی اصلی، شهرها را با مراکز جمعیتی دیگر متصل می نماید، حائز اهمیت می باشد. فضای پایانه که از جمله فضاهای عمومی است، بستری برای وقوع بخشی از فعالیتهای اجتماعی محسوب می شود. در سالهای اخیر با افزایش فردگرایی، عوامل اجتماعی به عنوان پیش نیازی برای پایداری فضاهای عمومی که نقشی اساسی در برقراری تعاملات اجتماعی ایفا می نمایندمورد توجه جدی قرار گرفته اند. در بحث پایداری بیشتر تأکید بر عوامل زیست محیطی و اقتصادی بوده، از این رو، مسئله افزایش و ایجاد تعامل اجتماعی مطلوب در فضاهای معماری عمومی توسط طراحان، زمینه ساز کنکاش در خصوص سیر تحول رویکردهای نظری حمل و نقل و زمینه های نظری پایداری اجتماعی بوده است. پژوهش حاضر به منظور ارزیابی نظرات اصلیترین و مطرحترین متفکران مرتبط با این دو وجه به روش مطالعه اسنادی و با استفاده از منابع واجد ارزش در این عرصه، ضمن بررسی متاخرترین ایده ها، این نظریه پردازان را در دو محور جداگانه دسته بندی نموده است . نتایجحاصل از این مطالعه نشان می دهد که گرچه دیدگاه های ارائه شده در ارتباط با این موضوع در بسیاری موارد واجد جنبه هایی مشترک بوده اند اما در دوران اخیر با تثبیت اهمیت نقش شاخصهای کیفی و اجتماعی، تاکید بسیار بر رویکردهای پایداری محیطی، اجتماعی و ایجاد امنیت می باشد . به عبارتی درطی قرن گذشته تا به امروز یک جهت گیری کلی از طراحی بر اساس زندگی ماشین مدار به سمت طراحی انسان مداری به وجود آمده است .