سال انتشار: ۱۳۹۴

محل انتشار: همایش ملی معماری و شهرسازی ایرانی اسلامی

تعداد صفحات: ۱۲

نویسنده(ها):

نسیم نجفقلی پورکلانتری – دانشجوی دکتری معماری، باشگاه پژوهشگران جوان و نخبگان، واحد تبریز، دانشگاه آزاد دانشگاه آزاد اسلامی واحد تبریز، ایران.
آیدا ظفریان پور – دانشجوی کارشناسی ارشد معماری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد بین المللی جلفا، گروه هنر و معماری، جلفا، ایرا ن.
حامد قراعینی – دانشجوی کارشناسی ارشد معماری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد آیت الله آملی، گروه هنر و معماری، آمل، ایران.

چکیده:

اماکن مذهبی نیایشگاه و محل گردهمایی مسلمانان در اقصی نقاط جهان می باشند. مسجد قدمتی به تاریخ اسلام داردچرا که بنای اولین مسجد با ورود پیامبر اسلام به مدینه و به دست آن حضرت پایه گذاری شد، لذا مساجد از مصادیق بارز جامعه اسلامی است. عواملی چون تأکید بزرگان دین ، کارکرد گسترده و پدیده وقف در گسترش و توجه ویژه معماران به مسجد بی تأثیر نبوده است. بدین ترتیب، مسجد در ایران عالی ترین نوع بنای اسلامی و به عقیده صاحب نظران کلید معماری به شمار می آید که که از این رو ضرورت شکل گیری این پژوهش اهمیت می یابد. هدف اصلیاین پژوهش بررسی تطبیقی روند تغییرات در شکل گیری اماکن مذهبی با در نظرگیری کاربری مساجد در دو شیوهآذری و اصفهانی است. روش پژوهش حاضر از نوع توصیفی تطبیقی است که برای بررسی اطلاعات به دست آمده ازمصادیقی نظیر مسجد علیشاه تبریز در شیوه آذری و مسجد امام اصفهان در شیوه ی اصفهانی که جامعه آماری این پژوهش را تشکیل می دهند، استفاده شده است. نتایج پژوهش نشان می دهد که معماری اماکن مذهبی به خصوص مساجد در شیوه ی اصفهانی نسبت به شیوه ی آذری به سوی سادگی و بکار گیری یک هندسه منسجم و همچنین استفاده از خطوط شکسته پیش می رود و هم چنین از شیوه ی اصفهانی به بعد ساخت گوشه های پخ در معماری مساجد رایج تر شد.