سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: اولین همایش ملی آموزش در ایران ۱۴۰۴

تعداد صفحات: ۲۰

نویسنده(ها):

شاهین همایون آریا – عضو هیات علمی و دانشجوی دکتری تخصصی، برنامه ریزی توسعه آموزش عالی
رحیم صفری فارفار – عضو هیات علمی
محمد قائم تاج گردون – عضو هیات علمی

چکیده:

رشد سریع جمعیت در دهه های گذشته ، که پیامد آن افزایش تقاضای عمومی برای آموزش عالی بوده ، نظام آموزش سنتی در بسیاری از کشورهای جهان را با مشکلات جدی رو به رو ساخته است.لذا توجه و اهتمام متولیان آموزش عالی به استفاده و به کارگیری روش های جدید آموزشی و اجرای برنامه هایی از قبیل آموزش باز و آموزش از راه دور و مجازی را اجتناب ناپذیر کرده است. پژوهش حاضر به بررسی ویژگیهای آموزش از راه دور مانند جامعه هدف، سیستم آموزشی، فناوری آموزشی، پردیس دانشگاهی، پذیرش دانشجو و عرصه کنش در کشورهای پیشرو پرداخته و آنها را با ویژگی ها ی دانشگاه پیام نور در آموزش از راه دور مقایسه نموده است. همچنین با بررسی روند توسعه شاخصهای کمی و کیفی این دانشگاه و تطبیق آن با اسناد بالادستی، تحلیلی از همسویی تحولات دانشگاه پیامنور با تکالیف محوله در اسناد بالادستی انجام شده است. روش پژوهش توصیفی- تحلیلی است و نتایج آن نشان از ناهمگرایی در ویژگیهای دانشگاه پیام نور با ویژگی های آموزش از راه دور در سایر کشورها دارد. همچنین علیرغم توسعه شاخصهای کمی قابل توجه این دانشگاه خصوصا در طول برنامۀ چهارم توسعه (۸۴-۸۸) و تاسیس ۴۴۵ مرکز و در اختیار داشتن حدود ۸۹۰ هزار دانشجو در سال ۱۳۸۸ و پیشی گرفتن از اهداف کمی بر اساس سند ملی توسعه آموزش عالی در برنامۀ چهارم توسعه ولی به دلیل عدم جذب تعداد اعضای هیأت علمی تمام وقت، متناسب با تعداد دانشجویان شاغل به تحصیل این دانشگاه ی، نتوانسته شاخص کیفی نسبت تعداد اعضای هیأت علمی تمام دقت به دانشجو را به رقم، ۱ به ۲۵۰ ، مندرج در سند یاد شده برساند.