سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: اولین همایش ملی حسابداری و مدیریت

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

یونس بادآور نهندی – استادیار و عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تبریز، تبریز، ایران
هادی رنجبری – دانشجوی کارشناسی ارشد حسابداری دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال، تهران،
حسین بارانی بناب – عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد خوی، خوی، ا یران
مهدی شیری – دانشجوی کارشناسی ارشد حسابداری دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال، تهران،

چکیده:

سیستم های مالی به صورت کلی متشکل از بانک مرکزی، بانک های تجاری، سرمایه گذاری های دوجانبه، مؤسسات واسطه گری، مؤسسات تنزیل و بازار سهام می باشند. این مؤسسات با استفاده از ابزارهای مالی مانند پول رایج داخل کشور، پول رایج کشورهای خارجی، اوراق بهادار و غیره تجارت می کنند و در فرآیند انجام کار خود، سرمایه ها را از واحد مازاد (عرضه کننده منابع مالی) به واحد دارای کسری (متقاضی منابع مالی) منتقل می کنند. این کار، به شرکت ه ای تجاری کمک می کند که سرمایه گذاری خود را افزایش دهند و بنابراین تولید را بیشتر کنند و در نهایت باعث تسریع رشد اقتصادی می گردد. در سالهای اخیر، شاهد واکنش شدید اقتصاد ایران به سیاست گذاری ها و تغییرات دستوری بازارهای مالی بودیم. این موضوع نقش برجسته بازارهای مالی را در اقتصاد ایران گوشزد می کند. دولتها در کشورهای صادر کننده نفت با اتکا به درآمد نفتی امکان ورود گسترده به بازارهای مالی و ایجاد تغییرات مختلف در آن را دارند. هدف اصلی سیاست گذاران از چنین تغییراتی، به حرکت درآوردن اقتصاد است. طبق نظریه های اقتصاد کلان، ا نباشت سرمایه فیزیکی یکی از شرایط لازم برای رشد اقتصاد ملی به حساب می آید. به عبارتی دیگر، به کارگیری مطلوب نیروی کار در فرآیند تولید، تا حد زیادی به میزان سرمایه موجود بستگی دارد و انباشت سرمایه در تعیین میزان افزایش ستانده کل و ستانده سرانه نیروی کار نقش مهمی ایفا می کند. همراه با گسترش زمینه های افزایش تولید و بهره وری در اقتصاد ایران، م یزان پیشرفت جامعه با میزان سرمایه گذاری انجام شده در آن، رابطه همسو و متناسب دارد. بسیاری از مطالعات اقتصادی تأئید می کنند که در صورت فقدان سرمایه کافی، رشد اقتصادی با مشکل جدی مواجه می شود. بسیاری از کشورهای در ح ال توسعه نیز با مشکل اساسی کمبود سرمایه روبرو هستند. از آنجایی که انباشت سرمایه یکی از مهمترین منابع رشد مداوم اقتصادی یک کشور به شمار می رود، می توان از طریق بازارهای مالی، فرآیند تشکیل سرمایه را تسریع نمود. بازارهای مالی به سبب نقش اساسی در گردآوری منابع از طریق پس اندازهای کوچک و بزرگ موجود در اقتصاد ملی، بهینه سازی گردش منابع مالی و ه دایت آنها به سوی مصارف و نیازهای سرمایه گذاری در بخش های مولد اقتصادی مورد توجه قرار می گیرند. محققین و سیاست گذاران تلاش های زیادی در زمینه بررسی طرح های مختلف برای رشد اقتصادی انجام داده اند. حجم معاملات بازار سهام، صادرات و واردات گمرکی و همچنین شاخص قیمت سهام، به عنوان پارامترهای توسعه بازار سهام، در مدل های محققان مختلف مورد بررسی قرار گرفته است.