سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: اولین کنگره ملی علوم و فناوریهای نوین کشاورزی

تعداد صفحات: ۴

نویسنده(ها):

عبدالقادیر ارازی – دانشجوی کارشناسی ارشد جنگلداری دانشکده منابع طبیعی دانشگاه یزد
محمدحسن امتحانی – دانشیار دانشکده منابع طبیعی دانشگاه یزد
محمدرضا اختصاصی – استادیار دانشکده منابع طبیعی دانشگاه یزد
حمید سودائی زاده –

چکیده:

در مناطق خشک و بادخیز کشور نظیر استان یزد از گونه های درختی از جمله گز بعنوان بادشکن زنده برای کنترل اثرات نامطلوب باد استفاده می شود. گونه های گز نسبت به شوری خاک و آب های زیر زمینی مقاوم می باشند این گونه ها یون های نمک را از اعماق خاک بوسیله ریشه به بافت خود منتقل کرده و بواسطه برگ ها نمک های اضافی را دفع می کنند. هدف از این مطالعه بررسی تاثیر فاصله درختان گز (بعنوان بادشکن زنده) بر روی املاح خاک اراضی کشاورزی می باشد. برای این منظور نمونه برداری خاک (خرداد ماه، ۸۹) براساس طرح بلوک کاملا تصادفی از پای درختان بادشکن و در فاصله های ۱و۴و۷ برابر ارتفاع بادشکن بر داشته شد و در شرایط آزمایشگاهی میزانEC Na+, Ca+2, Mg+2,Cl-, اندازه گیری شد. نتایج نشان داد که درختان گز با ریختن شاخ و برگ های غنی از نمک باعث افزایش املاح خاک در نوارهای نزدیک بادشکن می گردند. به طوری که میزان هدایت الکتریکی خاک در زیر درختان گز به ۲۵۰ دسی زیمنس بر متر می رسد. بیشترین میزان املاح خاک در کرت های تحت کشت مربوط به فاصله ۱ برابر ارتفاع بادشکن می باشد. به طوری که در این فاصله میزان هدایت الکتریکی خاک نسبت به فاصله های ۴ و ۷ برابر ارتفاع بادشکن به ترتیب ۱۵ و ۲۱ درصد افزایش یافته است. در مجموع با افزایش فاصله از درختان بادشکن از میزان املاح خاک کاسته می شود.