سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: اولین همایش ملی بیابان

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

سودابه نورزاد – دانشجوی کارشناسی ارشد گیاهان دارویی، دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی کر
احمد احمدیان – دکترای اکولوژی زراعی، عضو هیأت علمی و مدیر گروه تولیدات گیاهی مجتمع آم
الهام دانشفر – دانش آموخته کارشناسی ارشد گیاهان دارویی، دانشگاه تربیت مدرس

چکیده:

گشنیز (Coriandrum sativum L.) گیاهی یک ساله از خانواده چتریان است. بدلیل استفاده از اندام های مختلف گشنیز، این گیاه در صنایع غذایی، بهداشتی و داروئی، حایز اهمیت اقتصادی می باشد. اسانس گشنیز دارای خصوصیات ضد باکتریایی است. کارائی این گیاه در بهبود بیماری های گوارشی، کاهش اشتها، تشنج، بیخوابی و اضطراب شایان توجه است. تنش خشکی از مهمترین و شایع ترین عوامل محدود کننده در گسترش و زادآوری گیاهان در سیستم کشاورزی و طبیعت است. که بطور تقریب دلیل محدودیت تولید در ۲۵ درصد اراضی زراعی است. کمبود آب در ایران همواره به عنوان یک عامل محدود کننده در صنعت کشاورزی مطرح بوده است. تنش خشکی در مراحل مختلف رشد، به خصوص در مراحل بحرانی گلدهی و دانه بندی، عامل عمده ی محدود کننده عملکرد بهینه می باشد. اثرات کمبود رطوبت بر مورفولوژی گیاه و نیز بر کیفیت و مقدار مواد موثره گیاهان دارویی دارای اهمیت شایان توجهی است بنابراین شایسته است تا بطور کامل مورد ارزیابی قرار گیرند. از این رو اهتمام بر این بوده است تا تاثیر این عامل محدوده کننده در کشت گیاه گشنیز مورد مطالعه قرار داده شود و به بررسی تاثیر این عامل تنش زا بر مقدار و کیفیت اسانس تولید شده در گیاهان تحت تنش پرداخته شود. لذا در راستای دسترسی به اهداف فوق الذکر، تحقیقی در قالب بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار که در برگیرنده ی تیمار شاهد، تیمار تنش در سطح ۶۰ درصد ظرفیت زراعی و تیمار تنش در سطح ۳۰ درصد ظرفیت زراعی بود در سال زراعی ۹۰-۱۳۸۹ در مزرعه مجتمع آموزش عالی تربت حیدریه صورت پذیرفت. تاثیر تنش خشکی بر مقدار درصد اسانس در سطح یک درصد معنی دار بود. مقایسه میانگین حاکی از آن است که بیشترین میزان درصد اسانس در تیمار شاهد و کمترین میزان آن در تنش خشکی در سطح ۳۰ درصد ظرفیت زراعی مشاهده شده است. تیمار شاهد حداکثر عملکرد اسانس را در مقایسه با تیمارهای تحت تنش به خود اختصاص داد.