سال انتشار: ۱۳۸۷

محل انتشار: دومین همایش منطقه ای منابع طبیعی و محیط زیست

تعداد صفحات: ۱۰

نویسنده(ها):

هدایت الله زرین – عضو هیئت علمی گروه مرتع و آبخیزداری دانشگاه زابل
علی فرزادیان – عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد فیروزآباد
یاسر قاسمی آریان – دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه تهران
محسن پادیاب – دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه تهران

چکیده:

خشکسالی از جمله پدیده های طبیعی است که بویژه در نواحی خشک آثار زیانباری را به دنبال دارد. به طور کلی خشکسالی عبارتست از شرایط آب و هوایی خشک غیر عادی که به صورت عدم تعادل بارز هیدرولوژیکی بروز می کند. منطقه سیستان به علت موقعیت جغرافیایی خاص استقرار اراضی خود، که در محدوده جنوب شرقی کشور واقع شده در انتهای جبهه هوایی فاقد رطوبت حاصل از ناحیه آب و هوایی مدیترانه ای قرار گرفته و نسبت به سایر نقاط کشور کمتر از رطوبت بهره مند میگردد. همچنین به دلیل همجوار بودن با مرزهای نواحی خشک کشور افغانستان و پاکستان، دارای اقلیمی بسیار خشک با نزولات آسمانی بسیار کم و دوره خشکی طولانی و نوسانات بسیار زیاد می باشد.در بخش منابع طبیعی خسارات وارده در دو زیر بخش جنگل و بیابان چندان مهم نبوده و فقط زیر بخش مراتع که نقشاساسی در تولید علوفه و چرای دام بر عهده دارند تحت تاثیر پدیده خشکسالی قرار گرفته و با توجه به نقصان بارندگی در سال ۷۸ تا ۷۹ و کاهشآب ورودی به دریاچه هامون به طوریکه سطحی معادل ۲۰۰۰۰۰ هکتار از مراتع سیستان واقع در حاشیه همین دریاچه و ۱۵۰۰۰ هکتار از نی کاری های احیاء شده در بستر دریاچه در قالب طرح های مشارکت مردمی، متحمل خسارات بسیار شدید و بالطبع آن به اکوسیستم و بخش دام و دامداری هم خسارات زیادی وارد گردیده است.