سال انتشار: ۱۳۹۳

محل انتشار: اولین کنگره بین المللی افق های جدید در معماری و شهرسازی

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

مهدی ذبیحی – دانشجوی کارشناسی ارشد معماری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تبریز

چکیده:

امروزه شهر ها از دو نماد جغرافیایی محیط طبیعی، اجتماعی و اقتصادی( و مصنوعی )محیط انسان ساخت معماری بهره مند هستند، بشر امروزه در پی فعالیت های روزانه و در تکاپو برای گذران زندگی روزمره و معاش خود و در جهت احداث مسکن، چه به عنوان سر پناه و چه به منظور سرمایه گذاری، مستمرا این دو نماد را تغییر شکل می دهد و محیط زیست شهری را دگرگون می سازد. در این فرایند فضاهای سبز، باغ ها و جنگل ها تبدیل به آسمان خراش ها و شهرک های مسکونی می شوند. آهن و آجر، سیمان و سنگ جایگزین سیمای ساختمانی شهرها که روزگارانی علاوه بر تامین محل سکونت انسان چشم اندازی سبز و زیبا در اختیار وی قرار می داد شده است. شهر نشینان امروزی گاهی که به درون خود می نگرند با احساس خلائی عمیق از دستیابی به طبیعت خود را به دور از آسایش و آرامش راستین می یابند.در مقابله با این مشکل، بشر از گذشته های دور به ایجاد بام های سبز یا باغ ها به عنوان راه حلی مناسب برای آشتی دوباره با طبیعت و تغییر چشم انداز شهری روی آورده است. در واقع بام سبز استفاده از فضاهای بلا استفاده و بی روح ساختمان های شهری در جهت ایجاد لکه های سبز می باشد. این امر علاوه بر جنبه زیبائی شناختی شهر موجب تلطیف هوا در مقیاس میکرو کلیما و کاهش آلودگی هوا و نهایتا بهبود محیط زیست ساکنان شهر می گردد. روش تحقیق در این مقاله به صورت کتابخانه ای گردآوری اطلاعات می باشد