سال انتشار: ۱۳۹۴

محل انتشار: کنفرانس بین المللی انسان، معماری، عمران و شهر

تعداد صفحات: ۵

نویسنده(ها):

پریسا علاقه بند اسکوئی – دانشجوی کارشناسی مهندسی شهرسازی موسسه آموزش عالی سراج
تورج روشنائی بدر – دانشجوی دکترای شهرسازی موسسه آموزش عالی سراج

چکیده:

شهرهای ایران عموما در معرض بلایای طبیعی مانند زلزله، سیل و خشکسالی هستند و عوامل بسیاری وجود دارد که آنها را در برابر این حوادث آسییب پذیر می سازد. زندگی روزمره ی انسان همواره دست خوش تغییرات ناگهانی شده و با خسارات قابل مواجه می شود و یا به کلی از بین رفته و در اغلب موارد جبران این خسارات بسیار مشکل بوده و یا با شرایط فعلی غیر ممکن است. لزوم آموزش کودکان به عنوان اسیب پذیرترین قشر به هنگام رخداد بلایای طبیعی، آشنایی، هشدار و رویارویی با خطرات آن امری ضروری به شمار می آید. آموزش به کودکان و نوجوانان به عنوان آینده سازان فردا، بهترین و اصولی ترین روش برای کاهش اثرات رخدادهای طبیعی است. بدیهی است که پیشگیری قبل از وقوع حادثه امری ضروری،ا رزان و مقدم بر امداد و نجات پس از حادثه می باشد. از این رو نقش آموزش در رعایت نکات ایمینی قبل از وقوع حوادث به ویژه آموزش امداد و نجات که می تواند خسارت های ناشی از حوادث را کاهش دهد، حائز اهمیت است. هر جامعه یا سازمانی به افراد آموزش دیده نیاز دارد تا بتواند به طور مطلوب به اهداف خود در سطح جامعه یا سازمان دست یابد. آموزش تجربه ای است مبتنی بر یادگیری که می تواند عملکرد مردم یا عملکرد شغلی کارکنان یک سازمان را سامان دهد. بنابر این آموزش باید دو ویژگی داشته باشد ۱- هدفمند باشد ۲ -مستمر و مداوم باشد. در این مقاله با بررسی شیوه های اموزشی برخورد با حوادث برای اقشار مختلف اجتماعی، دست یافتن به مدل هایی است که بتوان با کمترین زمان و صرف هزینه مناسب به بالا بردن آگاهی شهروندان در برخورد با حوادث طبیعی دست یافت.