سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: نهمین کنگره بین المللی مهندسی عمران

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

مهدی ناصری ملکی – دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی رودخانه دانشگاه شهید چمران اهواز
اشکان داودیان – دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی رودخانه دانشگاه شهید چمران اهواز
جواد احدیان – استادیار دانشکده مهندسی علوم آب دانشگاه شهید چمران اهواز

چکیده:

طراحی و احداث خاکریز روی بسترهای سست یکی از مسائل چالشی در مهندسی ژئوتکنیک بشمار می رود. از خصوصیات اصلی خاک های سست تراکم پذیری زیاد مقاومت برشی کم آن ها می باشد که سبب ایجاد تغییر شکل های بلند مدت و بروز مشکلاتی در پایداری خاکریز می شود. در این مقاله با استفاده از نرم افزار المان محدود PLAXIS ، رفتار دیوار خاکی روی بستری از خاک های سست مورد بررسی قرار گرفته است وسپس بعنوان یک روش درمانی جهت کاهش نشست، خاکریز با استفاده از لایههای ژئوتکستایل تسلیح و آنالیز گردید. نتایج نشان دادکه خاکریز در حالت با ژئوتکستایل عملکرد بهتری از لحاظ نشست و کاهش تغییر مکانهای افقی و قائم نسبت به حالت بدون ژئوتکستایل دارد. بطوریکه افزایش طول و تعداد لایه های ژئوتکستایل، و همچنین افزایش مقاومت کششی لایههای ژئوتکستایل منجر به کاهش نشست قائم خاکریز و جابجایی افقی آن می گردد. این در حالی است که استفاده از ژئوتکستایل تأثیری در تنش بوجود آمده در خاکریز ندارد