سال انتشار: ۱۳۹۴

محل انتشار: کنفرانس ملی مهندسی عمران و محیط زیست

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

آرش فرجاد – دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی عمران مکانیک خاک و پی دانشگاه آزادواحدتهران مرکزی
نادر عباسی – دانشیارموسسه تحقیقات فنی و مهندسی کشاورزی

چکیده:

واگرایی پدیدهای است که طی آن ذرات خاک در اثر تماس با آب به سهولت و بدون کمک عوامل فیزیکی از هم جدا شده و از محیط خارج میگردد. این مسئله نقش مهمی در پایداری سدهای خاکی، خاکریزهای دارای ترک، بستر کانالها و سازههای آبی ساخته شده بر روی این گونه خاک- ها ایفا می-کند. اگر استفاده ازخاکهای واگرا ضرورت داشته باشد، برای کنترل مشکلات فنی و مهندسی ساختگاه، نیاز به بهسازی و تثبیت خاکهای بستر میباشد. بهسازی خاکهای واگرا با افزودن مواد مختلف شیمیایی به خاک یا آب انجام میشود. در این پژوهش اثر افزودن مقادیر مختلف نانورس به خاک رسی و زمان عملآوری نمونه در روزهای مختلف بر روی پتانسیل واگرایی مورد بررسی قرار گرفته است. بدین منظور، ابتدا آزمایشهای شناسایی شامل آزمایش های دانهبندی، تراکم، حدود اتربرگ و ترکیبات شیمیایی بر روی خاک رس انجام، سپس آزمایش پین هول بر روی مخلوط خاک با مقادیر مختلف شامل ۲۵/۰ ، ۵/۰ ، ۱ ، ۲ ، و ۴ درصد وزنی نانورس در دو سن عملآوری ( ۱ و ۳ روز) انجام گردید. نتایج آزمایشهای انجام شده نشان داد که افزودن نانورس به خاک شدیداً واگرا و عمل آوری تیمار حداقل به مدت یک روز، باعث کاهش پتانسیل واگرایی میشود