سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: نخستین همایش ملی دستاوردهای جدید علمی در توسعه ورزش و تربیت بدنی

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

خدیجه پورعبدی – کارشناسی ارشد فیزیولوژی دانشگاه شهید چمران اهواز، مدرس دانشگاه آزاد
سعید شاکریان – استادیار دانشکده ی تربی بدنی دانشگاه شهید چمران اهواز، گروه فیزیولوژ
عبدالحمید حبیبی –
زینب پورعبدی – دانشجوی فیزیوتراپی دانشگاه علو پزشکی اصاهان

چکیده:

از جمله عواملی که در افزایش آمادگی هوازی به منظور بهبود وضعیت سلامتی عامه مردم نقش دارد،موضوعات مرتبط با شیوههای تمرینی مناسب و چگونگی دریافت و انتفال اکسیژن است. هنوز ابهامات بسیاری درمورد مناسب ترین روش تمرین وجود دارد. هدف از این پژوهش، بررسی مقایسه تأثیر دو روش تمرینی فوتسال و دویدن بر آمادگی هوازی دختران غیرورزشکار است. بدین منظور ۱۵ دانشجوی دختر غیرورزشکار، ۱۵ تا ۱۷ سالبا درصد چربی بزرگتر از ۷۵ ، به صورت تصادفی در ۷ گروه فوتسال ) n=14 (، گروه دویدن ) n=16 (، و گروه کنترل ) n=10 تقسیم بندی شدند. بازی فوتسال به صورت تفریحی با دو تیم ۳ نفره ) ۷×۷و تمرین دویدن به صورت اینتروال در ۷ روز هفته، مدت ۷۵ دقیقه با شدت ۸۵ تا ۳۰ درصد ضربان قلب ذخیره به مدت شش هفتهانجام شد. . ماکزیمم اکسیژن مصرفی ) VO2max ( به عنوان شاخص آمادگی قلبی تنفسی قبل و پس از شش هفته مورد اندازهگیری قرار گرفت. برای مقایسهی تغییرات درون گروهی و بین گروهی از آزمون t همبسته و تحلیل واریانس یکراهه ) ANOVA ( و آزمون پیگردی TOKEY در سطح معنیداری >0/05 استفاده شد یافته های تحقیق نشان داد، شش هفته تمرین فوتسال تفریحی در مقایسه با تمرین دو برای افزایش توان هوازی دختران غیرورزشکار برتری دارد. اگرچه Vo2max در هر دو گروه تمرینی دو و فوتسال بعد از شش هفته بطور معنی داری بهبود یافت. اما با وجود یکسان بودن شدت و میزان کار انجام شده در جلسات تمرین، میزان افزایش Vo2max درگروه فوتسال بطور معنیداری بیشتر از گروه دویدن بوده است. در حالیکه هیچ تغییری برای گروه کنترل مشاهده نشد. در واقع میتوان بیان کرد که تمرین فوتسال در مقایسه با دو، باعث تحریکات بیشتری در سازگاری های فیزیولوژی و توسعه عملکرد قلبی عروقی نمونه های تحقیق شده است