سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: سومین کنفرانس ملی بتن ایران

تعداد صفحات: ۱۰

نویسنده(ها):

مجتبی توانایی مروی – دانشجوی کارشناسی مهندسی عمران دانشکده فنی دانشگاه تهران
سروین مرادی – دانشجوی کارشناسی مهندسی عمران دانشکده فنی دانشگاه تهران
پویا گل زاده – دانشجوی کارشناسی مهندسی عمران دانشکده فنی دانشگاه تهران
محمد شکرچی زاده – دانشیار دانشکده فنی دانشگاه تهران و سرپرست انستیتو مصالح ساختمانی دا

چکیده:

با ظهور بتن توانمندHPC)و بتن فوق توانمندUHPC) در دهههای اخیر و گسترش کاربرد آن ها در عرصه ساخت و ساز به ویژه درسازه های خاص، طرح اختلاط بتن رایج در ساخت و سا زهای معمول نیز متأثر از تحولات عرصه تکنولوژی بتن، به پیشرفت های خوبی نایل شده است. بنابراین ضروری است همگام با بهبود خواص بتن رایج در ساخت و ساز، تلاش برای بهبود خواص مکانیکی بتن های ویژه نیز مد نظر قرار گیرد. علاوه بر این در سال های اخیر همواره این پرسش مطرح بوده است که چگونه میتوان با استفاده از مواد اولیه موجود در کشور به بتنهای توانمند و فوق توانمند دست یافت. از این رو در این مقاله سعی شده تا ضمن بررسی تأثیر نسبت های مختلف به کارگیری اجزای تشکیل دهنده بتن بسیار توانمندVHPC) بر خواص مکانیکی آن، طرحی پیشنهادی برای تهیه این نوع بتن ارائه گردد. در این تحقیق تأثیر نسبت آب به مواد سیمانی، نسبت پوزولان دوده سیلیس به مواد سیمانی، مقدار مواد سیمانی مصرفی، نوع سنگدانه، نسبت فیلر مصرفی وافزودن فوق روانساز و الیاف فلزی بر خواص مکانیکی بتن بررسی شده است. به منظور بررسی خواص مکانیکی نمونه ها، مقاومت فشاری آ نها پس از طی دوره عمل آوری مقایسه گردید و میزان چسبندگی و کارایی بتن نیز به طور کیفی مورد بررسی قرار گرفت