سال انتشار: ۱۳۸۳

محل انتشار: هفتمین همایش ملی بهداشت محیط

تعداد صفحات: ۲

نویسنده(ها):

علیرضا ساعی فر – عضو هیئت علمی گروه بهداشت محیط دانشکده بهداشت دانشگاه علوم پزشکی ارو
علی اصغر درویشی – کارشناس مسئول بهداشت محیط مرکز بهداشت استان آذربایجان غربی

چکیده:

مساجد جزو اماکن عمومی بشمار می آیند و همانند سایر اماکن مشابه رعایت موازین بهداشتی در آنها ضروری است. در صورت کم توجهی به این موضوع مهم ممکن است این اماکن بصورت کانونی در انتشار عوامل بیماریزا در آمده و سلامتی جمعیت استفاده کننده را به مخاطره اندازند. کلیه امور مساجد اعم از عمرانی، نگهداری و تعمیراتی بطور عمده از طریق مشارکتهای مردمی انجام می گیرد، طرح حاضر نیز با هدف ارتقاء وضعیت بهداشتی مساجد با جلب مشارکت هیئتهای امناء مساجد از طریق ارائه برنامه آموزشی و نظارتی اجرا شده است. روش تحقیق: در این طرح ۲۴ باب مسجد واقع در محدوده پایگاه تحقیقات جمعیتی شهر ارومیه تحت برنامه آموزشی و نظارتی قرار گرفته اند. برنامه آموزشی شامل آموزش گروهی بصورت سخنرانی، بحث گروهی، آموزش فردی و الصاق اطاعیه های بهداشتی به دیوار فضای داخلی مساجد بوده است. برنامه نظارتی نیز شامل بازدیدهای بهداشتی و ارائه پس خوراند در دونوبت می باشد. جمع آوری اطلاعات در دو مرحله قبل از اجرای برنامه و بعد از آن بوسیله تکمیل چک لیست ضمن بازدید از محل صورت گرفته است. نتایج: مقایسه آماری میانگین امتیازات مربوط به وضعیت رعایت بهداشت فردی و وضعیت بهداشتی ابزار و وسایل کار در مساجد مورد مطالعه در دو مرحله قبل و بعد از اجرای برنامه آموزشی و نظارتی نشان می دهد که برنامه اجرا شده موجب افزایش معنی داری در این دو زمنیه بهداشتی شده است. (P<0.05) در مورد وضعیت بهداشتی ساختمان مساجد مورد مطالعه، افزایش معنی داری در میانگین امتیازات مرحله بعد ز اجرای برنامه نسبت به مرحله قبل مشاهده نگردیده است. (P=0.12) بحث و نتیجه گیری: یافته های بررسی نشانگر تأثیر برنامه اجرا شده در وضعیت بهداشتی مساجد مورد مطالعه می باشد. این ترتقاء وضعیت بهداشتی از نظر آماری معنی دار است اما از نقطه نظر اجرایی قابل توجه نیست. نظر به جمعیت قابل ملاحظه ای که از مساجد بهره می گیرند، هر گونه بهبود در وضعیت بهداشتی این اماکن در ارتقاء سطح سلامت جامعه حائز اهمیت است.