سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: هفتمین کنگره علوم باغبانی ایران

تعداد صفحات: ۴

نویسنده(ها):

احمد رضا دری – دانشجوی کارشناسی ارشد نباتات زینتی دانشگاه آزاد جهرم– عضو باشکاه پزو
محمود دژم – عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد فسا
محمد باقر زاهدی – دانشجوی کار شناسی ارشد اصلاح نباتات دانشگاه شیراز – عضو باشکاه پزوهشگر

چکیده:

به منظور مقایسه ریشه زایی گیاه رزماری به دو روش استفاده از آکسین و زخم زنی، پژوهشی در گلخانه تحقیقاتی دانشگاه آزاد اسلامی واحد فسا به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با استفاده از تیمارهای هورمونی اکسینهای ایندول بوتریک اسید و نفتالن استیک اسید در ۱۰ سطح و تیمار زخم زنی در دو سطح انجام شد. بررسی نتایج نشان داد که هیچکدام از تیمارهای زخم زنی اعمال شده بر روی وزن خشک ریشه اثر معنیداری نداشته و کمترین میزان وزن تر ریشه مربوط به تیمار مخلوط دو هورمون اکسین با غلظت جمعاً ۵۰۰ قسمت در میلیون بوده است. در تیمار ۵۰۰ پی پیام نفتالن استیک اسید و تیمارهای مخلوط دو هورمون که جمعاً ۱۰۰۰ و ۲۰۰۰ پی پیام بیشترین درصد ریشهزایی را تولید نمود. ایندول بوتریک اسید با غلظت ۲۰۰۰ قسمت در میلیون بیشترین تعداد ریشه را تولید نمود. زمانی که ما هورمون ایندول بوتریک اسید را با غلظت ۱۰۰۰ قسمت در میلیون بکار بردیم، شاهد بیشترین طول ریشه و کمترین طول ریشه مربوط به مخلوط دو هورمون با غلظت جمعاً ۲۰۰۰ پی پیام بود. نتایج حاصل از تجزیه واریانس همچنین نشان داد بیشترین وزن تر مربوط به قلمه های زخم خوردهی بدون آکسین یا همان تیمار شاهد بود.