سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: ششمین همایش سراسری علوم پایه

تعداد صفحات: ۱۳

نویسنده(ها):

طاهر خاکپور مقدم – دانشگاه آزاد اسلامی واحد گرگان- موسسه تحقیقات جنگل و مرتع تهران
مه لقا قربانلی – دانشگاه آزاد اسلامی واحد گرگان- موسسه تحقیقات جنگل و مرتع تهران- عضو هی
یونس عصری – عضو هیات علمی

چکیده:

گیاه انجیلی Parrotia persica (DC.) C. A. Mey. بومی مناطق شمال ایران (هیرکانی) است و در ایران از آستارا تا گرگان در مناطق جلگه ای تا ارتفاع ۱۴۰۰ متری انتشار یافته است. عموماً به صورت جوامع کوچک و بزرگ وجود دارد. تراکم آن در ایستگاه های مورد مطالعه ۱۰۴-۱۸ پایه در هکتار و پوشش تاجی آن ۶۱-۱۴ درصد اندازه پیری شده است. ریشه دوانی این گیاه عمیق است و ریشه های سطحی آن یکدست نمی باشند. به طور کلی رشد رویشی این گونه از اواسط بهمن آغاز می شود و در اواخر اسفند و اوایل فروردین به گل می نشیند. دوره رسیدن بذر از اواخر مرداده ماه تا اواخر شهریور می باشد. گونه مذکور در مکان هایی با درصد شیبهای مختلف و در جهات مختلف می روید. طبق تقسیم بندی آمبرژه در اقلیم های نیمه مرطوب و یا مرطوب و یا مدیترانه ای با زمستان های معتدل یا سرد گسترش دارد. بارندگی سالیانه مناطق پراکش انجیلی بین ۱۸۰۰-۶۰۰ میلی متر و متوسط نرمال سالانه دمای روزانه مناطق بین ۱۶/۹-۶/۳ درجه سانتی گراد است.