سال انتشار: ۱۳۹۴

محل انتشار: کنفرانس بین المللی انسان، معماری، عمران و شهر

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

سیده الناز باطنی خسروشاهی – دانشجوی کارشناسی ارشد معماری دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم تحقیقات تهران، آذربایجان شرقی
لیدا بلیلان اصل – استادیار دانشکده معماری و هنر، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تبریز

چکیده:

ما انسان ها موجوداتی جدا از پیرامون خود نیستیم و در هر لحظه با آن ارتباط داریم. اما باید توجه کنیم که رابطه بین ما و محیط به تبادلات فیزیولوژیکی محدود نمی شود. همانگونه که از نظر جسمی با محیط ارتباط برقرار می کنیم، با آن ارتباط عاطفی و روانی نیز داریم. ما در هر لحظه از محیط و اطلاعاتی که از آن کسب می کنیم تاثیر می پذیریم و به صورت متقابل بر آن تأثیر می گذاریم. فعالیت های انسان در محیط نظام پیچیده ای را تشکیل می دهد که وجوه مختلفی داشته و رویکردهای نظری مختلفی بدان پرداخته اند. این رویکردها در محور قرار دادن مفهومی کلی یعنی کیفیت زندگی در محیط انسان ساخت مشترکند و این امر ضرورت پرداختن به قابلیت های محیط انسان ساخت را آشکار می نماید . امکان برقراری تعاملات جمعی مطلوب در سطوح مختلف خانواده و جمعی در محیط انسان ساخت از یک سو و امکان ادراک طبیعت و عناصر طبیعی از سوی دیگر بر دو جنبه از کیفیات محیط انسان ساخت دلالت دارند. این تحقیق بر آن است تا نقش ادراک طبیعت و عناصر طبیعی در محیط انسان ساخت را بر اجتماع پذیری محیط های کالبدی زندگی روزمره و اشتیاق به فعالیت در فضاها مورد تحلیل و ارزیابی قرار دهد. در این راستا مبتنی بر ادبیات روانشناسی محیط و علوم رفتاری، چارچوب اصلی در بستر مطالعات انسان محیط تدقیق شده و مؤلفه های مؤثر بر تعامل انسان و محیط طبیعی در محیط کالبدی مورد بررسی قرار میگیرد. در ادامه چگونگی اجتماع پذیری محیط کالبدی در تعامل با محیط طبیعی مورد تحلیل و ارزیابی واقع میشود. در این مقاله در نتیجه بررسی عوامل فوق، ادراک طبیعت در محیط انسان ساخت به عنوان یکی از عوامل موثر در اجتماع پذیری فضاهای کالبدی شناخته شد.