یکی از اشکال گردشگری که در عصر حاضر به آن توجه خاصی شده است ، اکوتوریسم بیابانی می باشد که در کشورهای مختلف جهان ، در حال توسعه وکسب جایگاهی خاص در میان انواع گونه های گردشگری است . در فرهنگ ایران ، بیابان واژه ای است که به مناطق خشک و کم آب وعلف اطلاق می شود.

واژه بیابان در فارسی کهن ویاپان (Vyapan)، در فرهنگ عرب ، صحرا(Sahara) و در زبان لاتین و انگلیسی معادل کلمه دیزرت (Desert) آمده است . مناطق خشک ، بیابانی و کویری در حدود یک سوم خشکی های جهان را تشکیل داده است . داشتن چنین پهنه ای، لزوم توجه به پتانسیل های این مناطق ، در راستای توسعه پایدار را پیش از پیش ضروری ساخته است [٨].

باتوجه به اینکه قسمت اعظم کشور ایران درقلمرو مناطق خشک وبیابانی قرار دارد،شناخت دقیق واصولی وتوانایی های بیابان ها وکویرها به خصوص دشت وبیابان لوت وراه های بهره برداری ازآنها، ازضروریات اساسی توسعه اقتصادی واجتماعی منطقه وحتی کل کشوراست یکی ازساده ترین راه های استفاده ازاین گونه اراضی، استفاده از توانمندی های اکوتوریستی آنهاست .

تا کنون شناخت جاذبه های اکوتوریستی این منطقه به طور کامل صور ت نگرفته ولازم است مطالعات دقیق تری درخصوص ویژگی های این جاذبه ها برای توسعه این صنعت نوپا صورت گیرد وهمچنین ایجاد زیرساخت های مناسب تا از طریق آن ها حداقل نیازهای آسایشی را برای گردشگران فراهم کند. این زیر ساخت ها انواع تجهیزات حمل ونقل ، امکانات فراهم سازی تغذیه و سایر نیاز های اولیه مانند اقامتگاه هستند سوال اصلی پژوهش این است که مؤلفه های مؤ- ثر معماری بومی در طراحی اقامتگاه گردشگری جهت ارتقاء اکوتوریسم چیست ؟ و آیا معماری بومی توانایی سازگاری با زیست بوم را دارد و می تواند نیازهای گردشگران را در حد قابل قبولی فراهم سازد؟