سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: چهاردهمین کنگره ملی مهندسی شیمی ایران

تعداد صفحات: ۶

نویسنده(ها):

شیرین اصطهباناتی – دانشجوی کارشناسی ارشد، دانشکده ی مهندسی شیمی، پردیس دانشکده های فنی،
امید توکلی – استادیار، دانشکده ی مهندسی شیمی، پردیس دانشکده های فنی، دانشگاه تهرا

چکیده:

با توجه به بحران انرژی و محدودیت منابع سوختهای فسیلی، استفاده از انرژیهای به هدر رفته در بخشهای مختلف صنعتی بحثی چالشبرانگیز است. نیروگاه ها به عنوان یک واحدهای صننعتی تولیدکنننده ی الکتریسنتههمچنین مولد فاضلاب های آلوده به آلایندههای خطرناک و سمی محسوب می شوند که در برخنی منوارد . اینن آلاینده به روشهای معمول قابل تصفیه نیستند. فاضلاب تولیدی در نیروگاه ممکن است حاوی فلزات سننگینناشی از شستشوی مبدلهای حرارتی، مواد خطرناک ناشی از شویندهها و دترجنتها وهمچنین ترکیبنات آلنی نظیر روغن ناشی ازجداکنندههای آب و روغن و سوخت باشد. در این راسنتا و در جهنت تصنفیه فاضنلاب هناینیروگاهی، آب فوق بحرانی ) MPa 22 P> و °C 273/5 T> ( به دلیل ویژگی های منحصر بنه فنرد ماننن د پیونند هیدروژنی ضعیفتر، ثابت دی الکتریک کمتر، گرانروی کمتر و ضریب نفوذ بیشتردارای قابلیت انحلال مواد غیرقطبی و آلی میباشد. مواد آلی و اکسیدکنندههنا در آب فنوق بحراننی حنل شنده و تشنکیل ینک فناز همگننمی دهند. همگن بودن فاز حاصل باعث میشود که محدودیتهای انتقال جرمی وجود نداشته و سرعت واکننش بسیار بالا باشد بصورتیکه در زمان های بسیار کوتاه مواد سنمی و خطر نناک را تجزینه و حن نمایند . در اینن مطالعه، استفاده از انرژی هدر رفته در بخشهای مختلنف ینک نیروگناه جهنت انتگراسنیون حرارتنی بنا روش اکسیداسیون آب فوق بحرانی و به منظور تصفیه ی فاضلاب مورد بررسی قرار گرفته است