سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: اولین کنفرانس مجازی ذخیره سازی زیرزمینی مواد هیدروکربوری

تعداد صفحات: ۱۰

نویسنده(ها):

محمد محمد خانی – کارشناس ارشد مهندسی استخراج معدن، مدیر بخش معدن شرکت مهندسی کانی کاو
مهدی نوروزی – دانشجوی دکتری مهندسی استخراج معدن، دانشگاه صنعتی شاهرود
سید محمد اسماعیل جلالی – دانشیار دانشکده مهندسی معدن، نفت و ژئو فیزیک، دانشگاه صنعتی شاهرود

چکیده:

ذخیره سازی مواد هیدروکربوری در مغارهای سنگی به دو صورت مغارهای بدون پوشش(URC) و مغارهای دارای پوشش (LRC) صورت می گیرد. مهمترین تفاوت بین این دو روش، در سیستم کنترل نشت آن است. مغارهای دارای پوشش در شرایط سنگ با مقاومت کم و سطح پایین آب زیرزمینی بکار برده می شود و در آن کنترل نشت بر عهده پوششیاز جنس بتن و فولاد است. در مغارهای بدون پوشش برای جلوگیری از نشت از هد آب زیرزمینی طبیعی یا پرده آبمصنوعی استفاده می شود. اینگونه مغارها در عمق زیاد و در سنگ مقاوم و با نفوذپذیری کم احداث می شوند. راهکارهایاصلی حفاری و احداث مخازن در هر دو روش یاد شده یکسان است. حفر اینگونه مخازن غالباً به روش سنتی حفاری و آتشباری صورت می گیرد. امروزه بکارگیری روزافزون TBM در حفر تونل ها با مقاطع بزرگ در سنگ ها با مقاومت های مختلف امکان پذیر شده است. نظر به مزایای حفاری با این روش از جمله اقتصادی بودن آن در احجام بزرگ، سرعت بالایحفر و ایمنی اجرا نسبت به روش های دیگر، در این مقاله به بررسی امکان استفاده از این روش جهت حفر مخازن ذخیرهسازی مواد هیدروکربوری در سنگ پرداخته شده و مقایسه ای با روش حفاری و انفجار صورت پذیرفته است.