سال انتشار: ۱۳۸۹

محل انتشار: چهارمین همایش مشترک انجمن مهندسین متالورژی و جامعه علمی ریخته گری ایران

تعداد صفحات: ۱۶

نویسنده(ها):

مجتبی سلطانپور – کارشناسی ارشد مهندسی مواد گرایش خوردگی و حفاظت مواد دانشگاه شیراز
محمود پاکشیر – استادیار بخش مهندسی مواد دانشگاه شیراز

چکیده:

اندازه گیری حساسیت به خوردگی بین دانه ای توسط روش های مخرب اسیدی و یا روش غیر مخرب (Electrochemical Potentiokinetic Reactivation) EPR انجام پذیر است. روش EPR یک روش اندازه گیری کمی است که می تواند به دو صورت تک حلقه ای (SLEPR) و دو حلقه ای (DLEPR) انجام گیرد که الکترولیت آن H2SO4 و KSCN می باشد. در این تحقیق درجه حساسیت به خوردگی بین دانه ای به وسیله روش DLEPR برای فولادهای حساس شده ۳۱۶ در دماها و زمانهای مختلف عملیات حرارتی ، سرعت های متفاوت حرکت محلول ، غلظت های متفاوت از NaCl د رمحلول ، PH های مختلف اسیدی و در محلول اکسیژن دار و محلول بدون اکسیژن تعیین شده است. افزایش غلظت نمک طعام در محلول باعث کاهش استعداد به خوردگی بین دانه ای فولاد ۳۱۶ می شود و باعث افزایش بیشتر در جریان آندی نسبت به جریان برگشتی می شود. با خارج کردن اکسیژن حل شده در محلول همراه با نمک طعام ، درجه حساسیت به خوردگی بین دانه ای این فولاد کاهش می یابد. در نبود اکسیژن جریان های آندی و کاتدی هر دو کاهش می یابند. در فولاد ۳۱۶ با افزایش سرعت حرکت محلول نمک دار ، ابتدا در سرعت کم استعداد به خوردگی بین دانه ای کاهش می یابد و با افزایش سرعت حرکت ، درجه حساسیت به خوردگی بار دیگر به مقدار نا چیزی افزایش می یابد با افزایش غلظت اسید سولفوریک در محلول نمک دار و کاهش ph ، افزایش جریان های آندی و برگشتی مشاهده شده است و مقاومت به خوردگی بین دانه ای این فولاد مقداری افزایش می یابد.