سال انتشار: ۱۳۸۹

محل انتشار: چهارمین همایش مشترک انجمن مهندسین متالورژی و جامعه علمی ریخته گری ایران

تعداد صفحات: ۱۵

نویسنده(ها):

مجتبی سلطانپور – کارشناسی ارشد مهندسی مواد گرایش خوردگی و حفاظت مواد دانشگاه شیراز
محمود پاکشیر – استادیار بخش مهندسی مواد دانشگاه شیراز

چکیده:

در این تحقیق درجه حساسیت به خوردگی بین دانه ای به وسیله روش DLEPR در فولادهای حساس شده ۳۰۴ و ۳۲۱ در سرعت های متفاوت حرکت محلول ، غلظت های متفاوت از NaCl موجود در محلول ، PH های مختلف اسیدی و در محلول اکسیژن دار و محلول بدون اکسیژن تعیین شده است. افزایش غلظت نمک طعام در محلول باعث افزایش استعداد به خوردگی بین دانه ای فولادهای ۳۰۴ و ۳۲۱ و افزایش در جریان آندی و جریان برگشتی می شود. با خارج کردن اکسیژن حل شده در محلول دارای نمک طعام ، درجه حساسیت به خوردگی بین دانه ای هر دو فولاد کاهش می یابد. در نبود اکسیژن جریان های آندی و کاتدی هر دو کاهش می یابند و کاهش جریان آندی در فولاد ۳۰۴ قابل توجه تر می باشد. در فولاد ۳۰۴ با افزایش سرعت حرکت محلول نمک دار، ابتدا در سرعت کم استعداد به خوردگی بین دانه ای کاهش می یابد و با افزایش سرعت حرکت ، درجه حساسیت به خ.ردگی بار دیگر افزایش می یابد . در فولاد ۳۲۱، با افزایش سرعت خوردگی ، درجه حساسیت به خوردگی بین دانه ای کم می شود. با افزایش غلظت اسید سولفوریک در محلول نمک دار و کاهش PH افزایش جریان های آندی و برگشتی مشاهده شده است و مقاومت به خ.ردگی بین دانه ای برای فولاد ۳۲۱ کاهش و برای فولاد ۳۰۴ ابتدا افزایش و سپس کاهش می یابد.