سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: دومین همایش ملی علوم و تکنولوژی بذر

تعداد صفحات: ۵

نویسنده(ها):

رحمان یوسفی – کارشناس ارشد گروه علوم باغبانی دانشکده کشاورزی دانشگاه شهید چمران ا
موسی موسوی – استادیار گروه علوم باغبانی دانشکده کشاورزی دانشگاه شهید چمران اهواز
نورالله معلمی – دانشیار گروه علوم باغبانی دانشکده کشاورزی دانشگاه شهید چمران اهواز
محمدهادی غفاریان مقرب – دانشجوی دکترای گروه خاکشناسی دانشکده کشاورزی دانشگاه تربیت مدرس تهرا

چکیده:

این مطالعه در سال ۱۳۹۰ به منظور بهبود شاخص های جوانه زنی بذور توت فرنگی رقم پاروس به صورت آزمایش فاکتوریل بر پایه طرح کاملا تصادفی در پنج تکرار در دانشگاه شهید چمران اهواز انجام پذیرفت. فاکتورهای مورد بررسی غلظت های متفاوت هورمون جیبرلین (۰/۱ و ۰/۲ و ۰/۳ و ۰/۴ میلی گرم بر لیتر)، محیط کشت درون شیشه ای در دو نوع موراشیگ و اسکوگ (MS) و گامبورگ و همکاران (B5) بودند. بذور توت فرنگی بر روی دو نوع محیط کشت MS و B5 که هر کدام در ۴ غلظت هورمون جیبرلین تهیه شدند کشت گردیدند. در پایان دوره آزمایش (۴۰ روز) شاخص های جوانه زنی شامل درصد جوانه زنی، سرعت جوانه زنی، میانگین طول ریشه چه و همچنین میانگین طول ساقه چه ( دو هفته پس از شروع جوانه زنی) ملاک تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفتند. نتایج نشان داد که داد زمانی که بذور بر روی محیط کشت B5 حاوی ۰/۳ میلی گرم بر لیتر هورمون GA3 کشت شدند، بیشترین درصد جوانه زنی، سرعت جوانه زنی، میانگین طول ریشه چه و میانگین طول ساقه چه را نشان دادند. در بین تیمارهای به کار رفته کمترین میزان شاخص های جوانه زنی زمانی مشاهده گردید که بذور بر روی محیط MS بدون هورمون جیبرلین ( کشت شاهد MS) کشت گردیدند.