سال انتشار: ۱۳۸۹

محل انتشار: دومین همایش ملی کشاورزی و توسعه پایدار (فرصتها و چالشهای پیش رو)

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

حمیدرضا امتحانی – حشره شناسی کشاورزی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد جهرم
مجید فلاح زاده – حشره شناسی کشاورزی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد جهرم
عبدالنبی باقری – بخش تحقیقات گیاهپزشکی، مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی هرمزگان
نجماناز طیب زاده – حشره شناسی کشاورزی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد جهرم

چکیده:

بیماری جاروی جادوگر لیموترش Candidatus phytoplasma aurantifolia یکی از مهمترین بیماریهای لیموترش در جنوب ایران است که ناقل آن زنجرک Hishimonus phycitis (Distant) از خانواده Cicadellidae میباشد. تحقیق حاضر با هدف بررسی اثرات عصاره های چریش و آنغوزه روی زنجرک فوق طی سالهای ۸۸۸۹ انجام گردید. تأمین زنجرک مورد نیاز تعدادی نهال ۲ساله بکرایی Citrus reticulata که بوسیله توری با مش مناسب اسکرین شده بودند تهیه ، سپس زنجرکهایی با دستگاه دی وک(Echo ES-( 210 از باغات لیموترش آلوده منطقه رودان جمعآوری و روی آن- ها رهاسازی گردید. پس ازتکمیل سیکل زندگی از زنجرکهای بالغ تازه ظاهر شده استفاده گردید. بدین منظور پنج غلظت عصاره چریش شامل ۱۰۰۰۲۰۰۰ ۸۰۰۰۱۲۰۰۰۱۶۰۰۰پی پی ام وعصاره آنغوزه با پنج غلظت ۷۰۰۰۰۰،۶۰۰۰۰۰،۵۵۰۰۰۰،۵۰۰۰۰۰،۷۵۰۰۰۰پی پی ام و سم استامی پراید با دز توصیه شده در مقایسه با تیمار شاهد درقالب طرح کامل تصادفی با دو فاکتور زمان ( ۲۴ و ۴۸ ساعت) روی حشرات کامل زنجرک مزبور تست گردید با تجزیه واریانس داده ها در رابطه با درصد تلفات، مشخص گردید که هر دو فاکتور زمان نمونه برداری و تیمارهای به کار برده شده در سطح ۱% اثر معنی داری دارد. در اثر متقابل این دو فاکتور چریش در بالاترین غلظت ۱۶۰۰۰ پی پی ام در ۴۸ ساعت پس از آزمایش با ۸۸/۷% بیشترین درصد تلفات و کمترین اثر مربوط به شاهد با ۱/۲% است. سپس آنغوزه ۵۰۰۰۰ ۷پی پی ام با ۶۷/۸% تلفات بیشترین اثر را در بین تیمارها دارد. در مقایسه تیمارها سم استامی پراید ۵% در هزار با آنغوزه ۷۰۰۰۰۰ و ۷۵۰۰۰۰ اختلاف معنی داری نداشته ولی با سایر تیمارها اختلاف معنی داری داشت. با در نظر گرفتن اثرات سوء زیست محیطی سموم بهترین گزینه در بین تیمارهای مورد آزمایش و تلفات ۸۸/۳% چریش۱۶۰۰۰ ۲۴ ساعت است.