سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: اولین همایش ملی بیابان

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

قربان وهاب زاده – عضو هیأت علمی دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری
اسماعیل سیلاخوری – دانشجوی کارشناسی ارشد مدیریت مناطق بیابانی دانشگاه علوم کشاورزی و من
حمیدرضا عبداللهی – دانشجوی کارشناسی ارشد آبخیزداری دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی سا

چکیده:

امروزه تخریب اراضی به عنوان معضلی جدی در نتیجه عوامل مختلفی از قبیل تغییرات اقلیمی و عملکرد نادرست انسان، در مناطق خشک، نیمه خشک و خشک نیمه مرطوب در بسیاری از کشورهای جهان از جمله کشورهای در حال توسعه مطرح می باشد. مناسبت ترین راه به منظور تعیین شدت بیابان زایی استفاده از مدل های بیابان زایی می باشد، اما مدلی برای ایران مناسب است که با توجه به شرایط این سرزمین باشد. روش IMDPA به دلیل روش ویژه وزن دادن به لایه ها، کاربرد سامانه های اطلاعات جغرافیایی در تلفیق لایه ها و به کار گرفتن میانگین هندسی به جای میانگین حسابی در مشخص و تهیه نقشه بیابان زایی مزایای بیشتری نسبت به روش های همانند دارد. در این مطالعه از این روش با تأکید بر معیار زمین شناسی-ژئومورفولوژی برای مشخص نمودن شدت بیابان زایی منطقه مورد بررسی استفاده شد. هدف از این تحقیق تهیه نقشه بیابانزایی دشت حارث آباد با یک روند ژئومورفولوژیک از کوهستان تا پلایا با استفاده از معیار زمین شناسی و ژئومورفولوژی می باشد. به همین منظور بعد ادغام نقشه های شیب، جهتِ شیب، ارتفاع و زمین شناسی، واحدهای کاری منطقه بر اساس روش ژئومورفولوژی در ۹۲ واحد با ۱۵۱ تکرار بدست آمد. پس از تهیه نقشه های بیابانزایی برای هر شاخص، نقشه شدت بیابانزایی منطقه بر اساس معیار زمین شناسی و ژئومورفولوژی در دو کلاس کم و متوسط بدست آمد. از کل مساحت منطقه مورد بررسی ۹۷/۶۸ درصد (۹/۵۰۸۵ هکتار) در کلاس متوسط و ۰۳/۳۱ درصد (۵/۱۱۳۰۶ هکتار) در کلاس ناچیز و کم قرار داشت.