سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: اولین همایش ملی بیابان

تعداد صفحات: ۶

نویسنده(ها):

مهری خسروی – دانشجوی کارشناسی ارشد جنگلداری، دانشگاه یزد، دانشکده منابع طبیعی و ک
اصغر مصلح آرانی – استادیار دانشگاه یزد، دانشکده منابع طبیعی و کویرشناسی – پژوهشکده من
حمیدرضا عظیم زاده – استادیار دانشگاه یزد، دانشکده منابع طبیعی و کویرشناسی – پژوهشکده من
حمید سودایی‌زاده – استادیار دانشگاه یزد، دانشکده منابع طبیعی و کویرشناسی – پژوهشکده من

چکیده:

حضور فلزات سنگین از جمله سرب و کادمیم یکی از مهمترین تنش های محیطی است که می تواند منجر به کاهش رشد و تولید انواع اکسیژن های واکنشگر شود. قند های محلول از اسمولیت های سازگار هستند که در شرایط خشکی تجمع یافته و ممکن است به عنوان عامل اسمزی و یا محافظان اسمزی عمل نمایند. در این تحقیق زنده مانی و میزان تجمع قندهای محلول در نهال های مورد در غلظت‌های مختلف سرب و کادمیم مورد مطالعه قرار گرفته است. نهال‌های دو ساله مورد به مدت ۷۰ روز توسط محلول های سرب و کادمیم در غلظت های ۲۰۰، ۵۰۰ و ۱۰۰۰ میلی گرم بر لیتر و در سه تکرار مورد آبیاری قرار گرفتند. میزان قند های محلول به روش Kochret اندازه گیری شد. آنالیزهای آماری به وسیله نرم افزار SPSS و مقایسه میانگین ها با استفاده از آزمون دانکن انجام شد. براساس نتایج حاصل، افزایش غلظت سرب و کادمیم باعث افزایش میزان قند های محلول در گیاه مورد گردید که این امر به دلیل نقش قند های محلول در تنظیم اسمزی می باشد. میزان قند های محلول در غلظت های ۲۰۰ و ۵۰۰ میلی گرم بر لیتر سرب در حد میانه شاهد و غلظت ۱۰۰۰ میلی گرم بر لیتر قرار گرفت. بیشترین مقدار قند های محلول در غلظت ۱۰۰۰ میلی گرم بر لیتر سرب به دست آمد. افزایش غلظت کادمیم تا غلظت ۵۰۰ میلی گرم بر لیتر تأثیری بر میزان قند های محلول نداشت ولی افزایش غلظت کادمیم تا غلظت ۱۰۰۰ میلی گرم بر لیتر به طور معنی داری موجب افزایش قند های محلول شد. نتایج آزمایش همچنین نشان داد با افزایش غلظت سرب و کادمیم میزان زنده‌مانی نهال های مورد کاهش یافت.