سال انتشار: ۱۳۸۱

محل انتشار: پنجمین همایش ملی بهداشت محیط

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

افسانه هادی زاده – دانشکده علوم پایه واحد تهران شمال
صدیقه مهرابیان – دانشکده علوم پایه واحد تهران شمال
مژگان امتیازجو – دانشکده علوم پایه واحد تهران شمال
زهره محمدیان – دانشکده علوم پایه واحد تهران شمال

چکیده:

در بین غذاهای دریایی میگو از موقعیت ویژه ای برخوردار است. خوشبختانه در سالهای اخیر کشور ما نیز به جمع کشورهای پرورش دهنده میگو پیوسته و سعی در تولید افزون آن دارد. در این تحقیق اثر ماده نگهدارنده دی استات سدیم بر بار میکروبی و کیفیت میگو مورد بررسی قرار گرفت. در مرحله اول حداقل ماده بازدارنده دی استات سدیم بر باکتریهای سرماگرا و پرئتئولیتیک (سودوموناس و آثروموناس) با استفاده از روش pour plate محاسبه شد. در مرحله دوم فلور باکتریایی و باکتریهای سرماگرا و پروتئولیتیک، سودوموناس آثروجینوزا، سودوموناس فلوئورسانس، اثروموناس را با استفاده از محیط های انتخابی و آزمایشهای افتراقی شناسایی و شمارش گردید. ضمناً حداقل ماده بازدارنده دی استات سدیم در مورد این باکتریها نیز محاسبه شد. در مرحله سوم میگو تازه صید شده را در دی استات سدیم ۴ و ۵ گرم در لیتر به طور جداگانه قرار داده و یک نمونه میگو بدون دی استات سدیم به عنوان شاهد در ۲۰- درجه سانتیگراد می گذاریم. شمارش باکتریایی و باکتریهای سرماگرا و پروتئولیتیک و میزان ازت فرار TVN در در زمانهای مورد آزمایش صفر ، ۳، ۵، ۷، ۱۴، ۲۱، ۳۰ روز بررسی نمودیم. نتایج آزمایشها نشان داد که حداقل ماده بازدارنده دی استات سدیم ۴ گرم در لیتر است. همچنین نتایج شمارش باکتریایی و کیفیت میگو نشان داد ک ه تعداد باکتریها و میزان ازت فرار در نمونه های میگوئی که در رقت های ۴ و ۵ گرم در لیتر دی ا ستات سدیم قرار داده شده بود نسبت به نمونه شاهد کاهش باکتریایی قابل ملاحظه ای نشان دادند و در زمان ۳۰ روز تقریباً به حدود صفر رسیدند. کاهش باکتریایی با افزایش رقت دی استات سدیم بیشتر بود. میزان ازت فرار در نمونه هایی که در دی استات سدیم قرار داده شده بود در مقایسه با نمونه شاهد کمتر بود. در خاتمه ماده نگهدارنده دی استات سدیم ارزش غذایی و سلامت میگو را در طول زمان ماندگاری در ۲۰- درجه حفظ می کند و زمان ماندگاری را افزایش می دهد.