سال انتشار: ۱۳۸۹

محل انتشار: چهارمین همایش مشترک انجمن مهندسین متالورژی و جامعه علمی ریخته گری ایران

تعداد صفحات: ۱۶

نویسنده(ها):

مجتبی سلطانپور – کارشناسی ارشد مهندسی مواد گرایش خوردگی و حفاظت مواد دانشگاه شیراز
محمود پاکشیر – استادیار بخش مهندسی مواد دانشگاه شیراز

چکیده:

هدف از این تحقیق بررسی تاثیر دما و زمان بر روی تشکیل رسوبات کاربیدی و در نتیجه مقاومت به خوردگی قطعات حساس شده از فولادهای ضد زنگ ۳۲۱ و ۳۰۴ و ۳۱۶ می باشد. اندازه گیری حساسیت به خوردگی بین دانه ای توسط روش های مخرب اسیدی و یا روش غیر مخرب (Electrochemical Potentiokinetic Reactivation) EPRانجام پذیر است. روش EPR یک روش اندازه گیری کمی است که می تواند به دو صورت تک حلقه ای (SLEPR) و دو حلقه ای (DLEPR) انجام گیرد . در این تحقیق درجه حساس شدن در فولادهای ۳۰۴ و ۳۱۶ و ۳۲۱ در دماها و زمان های مختلف توسط روش DLEPR به دست آمده و اثر پارامترهای دما و زمان روی این فولادها مشخص شده است . با توجه به ریز ساختار فولادهای ضد زنگ و همچنین نتایج به دست آمده از آزمایش DLEPR می توان نتیجه گرفت که با افزایش دما و زمان حساس شدن برای هر سه نوع فولاد ، مقدار کاربیدهای بیشتری روی مرز دانه های تجمع می کند و حساسیت به خوردگی بین دانه ای زیاد می شود . اثر دما برای هر سه نوع فولاد در محدوده دمای ۶۰۰ تا ۸۰۰ درجه سانتیگراد قابل توجه است، یعنی از دمای ۶۰۰ درجه سانتیگراد به بعد با افزایش دما تجمع کاربید بیشتر است و حتی افزایش جزئی دما نیز روی مقدار کاربید تاثیر می گذارد . همچنین اثر زمان دما تجمع کاربید بیشتر است و حتی افزایش جزئی دما روی مقدار کاربید تاثیر می گذارد . همچنین اثر زمان در همه دماها ، برای فولاد ۳۰۴ و ۳۱۶ از زمان ۳۰ دقیقه به یعد چشم گیر است. همچنین مقداری پهن شدگی پیک برگشتی به خصوص در فولادهایی که در دما یا زمان کمتر حساس شده اند در فولادهای ۳۰۴ و ۳۲۱ مشاهده شده که دلالت بر مقداری خوردگی یکنواخت علاوه بر خوردگی بین دانه ای دارد.