سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: اولین کنفرانس ملی هواشناسی و مدیریت آب کشاورزی

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

الهام شفیعیون – دانشجوی کارشناسی ارشد آبیاری و زهکشی، دانشگاه صنعتی اصفهان
مهدی قیصری – استادیار گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشکده کشاورزی، دانشگاه صنعتی اص
محمدمهدی مجیدی – استادیار گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشکده کشاورزی، دانشگاه صنعتی اص
سیدسعید اسلامیان – دانشیار گروه مهندسی آب، دانشکده کشاورزی، دانشگاه صنعتی اصفهان

چکیده:

فرایند شهرسازی تغییرات چشمگیری در سطح زمین و خصوصیات جوی یک محل به وجود میآورد که میزان تشعشع خالصدریافتی در سطح زمین را تحت تاثیر قرار می دهد. دمای هوا و رطوبت نسبی دو شاخص مهم هواشناسی معرف تشعشعدریافتی و سطح تبخیر می باشند. نیاز آبی گیاه تابعی از دمای هوا، رطوبت نسبی هوا، تشعشع و سرعت باد میباشد. اطلاع ازروند تغییرات پارامترهای اقلیمی در سطح شهر برای کنترل آب مصرفی در فضای سبز شهری و تعیین زمان و مقدار آبیاریاولویت دارد. به منظور بررسی اثر خرداقلیمهای شهری بر تبخیر- تعرق گیاه مرجع شش منطقه در سطح شهر اصفهان که ازنظر سطوح فضای سبز، آسفالت، اراضی مسکونی و ساختمانها، اراضی بایر، اراضی کشاورزی و سطوح آب با یکدیگر متفاوتبودند، شناسایی شدند و پناهگاههای هواشناسی و دستگاههای ثبات اندازه گیری دما و رطوبت نسبی هوا در هر شش منطقهنصب گردید. اندازه گیری دما و رطوبت نسبی هوا با فاصله زمانی ۵ دقیقه به مدت ۹ ماه انجام شد. تبخیر- تعرق گیاه مرجع ازرابطه فائو -پنمن- مانتیث و هارگریوز- سامانی به صورت روزانه محاسبه شد. دستگاه ثبات نصب شده در پناهگاه ایستگاههواشناسی اصفهان به عنوان معیار مقایسه سایر ایستگاهها انتخاب شد. نتایج نشان داد که در فاصله اطمینان ۹۹ % اختلافمعنی داری بین تبخیر- تعرق مرجع محاسبه شده با استفاده از روابط فوق در ۶ منطقه وجود دارد. بیشترین اختلاف تبخیر-تعرق بین ۶ منطقه انتخاب شده (با استفاده از رابطه فائو- پنمن- مانتیث) برابر با ۱/۴ میلیمتر در روز در فروردین ماه و بیشترین میزان اختلاف تبخیر- تعرق بین ۶ منطقه انتخاب شده (با استفاده از رابطه هارگریوز- سامانی) برابر با ۹/۷ میلیمتر در روز در خرداد ماه بود.