سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: اولین همایش منطقه ای مهندسی عمران

تعداد صفحات: ۵

نویسنده(ها):

سعید حسامی – استادیار و عضو هیئت علمی دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل
محمد برارپور – دانشجوی کارشناسی ارشد خاک و پی- دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل
بهنام شاکری – کارشناس عمران- دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل

چکیده:

جداسازی لرز های یک روش ساده سازه ای برای کاهش یا حذف پتانسیل خسارت زمین لرزه می باشد و در عین حال یک روش طراحی مقاوم محسوب می گردد که به جای افزایش ظرفیت لرزه ای ساز ه، بر مبنای مفهوم کاهش نیاز لرزه ای پایه ریزی شده است. این فناوری را می توان برای کنترل و کاهش خط رپذیری در ساز هها و تأسیسات مهم حیاتی که در هنگام وقوع زلزله باید بدون وقفه عملکرد مطلوبی داشته باشند مورد استفاده قرار داد. در این مقاله با معرفی چند جداساز لرزه ای و مدلسازی انجام شده به بررسی اثر جداسازهای لرزه ای در پی پرداخته شده است و درانتها پس از تجزیه وتحلیل مشخص گردید، استفاده از جداسازهای لرزه ای اثراتی همچون، کاهش تغییر مکان های نسبی طبقات وکاهش خسارات سازه ای و غیر سازه ای را به همراه خواهد داشت. در این روش هدف اصلی، جلوگیری از انتقال مستقیم نیروی زلزله از پی به سازه است. نتایج فوق به علت تغییر بعضی از خواص دینامیکی سازه، یعنی افزایش پریود و میرایی آن بدست می آید، چرا که با افزایش پریود سازه، شتاب سازه در اثر حرکات زمین کاهش یافته و تغییر شکلها به طور محسوسی افت پیدا میکند.