سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: هفتمین کنگره علوم باغبانی ایران

تعداد صفحات: ۳

نویسنده(ها):

سوده کمالی فرحآبادی – دانشجوی کارشناسی ارشد باغبانی دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگا
حسین زارعی – استادیار گروه باغبانی دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان
مهدی علیزاده – استادیار گروه باغبانی دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان

چکیده:

فردوسی درختچهای است زینتی، خزاندار و دارای گلهای زیبا، که برای کاشت در فضای سبز مورد استفاده قرار میگیرد. یکی از روشهای تکثیر این گیاه از طریق قلمه ساقه است که بهراحتی ریشهدار نشده و نیاز به تیمارهای خاصی ازجمله استفاده از اکسین دارد. بدین منظور در ایران برای اولین بار این آزمایش در قالب طرح کاملاً تصادفی با چهار سطح تنظیم کننده رشد IBA در سه تکرار انجام و صفاتی ازقبیل: درصد ریشهزایی، تعداد ریشه، میانگین طول ریشه، طول بلندترین ریشه، تعداد وطول شاخه و تعداد برگ مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج به دست آمده اختلاف تیمارهای آزمایشی را در سطح احتمال ۵% نشان داد. بیشترین تعداد ریشه در تیمار ۲۰۰۰ و ۴۰۰۰ میلیگرم در لیتر و بلندترین طول ریشه در غلظت ۴۰۰۰ میلیگرم در لیتر و بیشترین درصد ریشه زایی (۸۳/۳۳%) در غلظت ۴۰۰۰ میلیگرم در لیتر IBA به دست آمد و درمورد دیگر صفات مورد بررسی اختلاف معنی داری بین تیمارها مشاهده نشد.