سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: اولین کنفرانس ملی هواشناسی و مدیریت آب کشاورزی

تعداد صفحات: ۱۰

نویسنده(ها):

احسان توکلی – دانشجوی سابق کارشناسی ارشد آبیاری و زهکشی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه ف
بیژن قهرمان – استاد گروه مهندسی آب، دانشکده کشاورزی، دانشگاه فردوسی مشهد
کامران داوری – دانشیار گروه مهندسی آب، دانشکده کشاورزی، دانشگاه فردوسی مشهد
حسین انصاری – استادیار گروه مهندسی آب، دانشکده کشاورزی، دانشگاه فردوسی مشهد

چکیده:

بیشتر ایستگاههای هواشناسی در سراسر دنیا در شرایط غیرمرجع برپا شدهاند. استفاده از چنین ایستگاههایی برای تخمینتبخیر-تعرق مرجع (به دلیل استفاده از دادههای نادرست دمای حداکثر و حداقل) میتواند سبب ایجاد خطاهای جدی درطراحی سیستمهای آبیاری شود. برای برنامهریزی و طراحی پروژه های آبیاری، دادههای ایستگاههای غیرمرجع باید به گونهای اصلاح شوند که نمایانگر شرایط ایستگاه مرجع باشند. در این مطالعه، مقادیر تبخیر-تعرق مرجع (ETo) در ۴ ایستگاه سینوپتیک استان خراسان شمالی با ۵ روش مختلف پیش و پس از اصلاح دادههای دمای حداکثر و حداقل با ۳ روش متفاوت، محاسبه شد و با روش استاندارد فائو-پنمن-مانتیث مقایسه گردید. به طور کلی، روش فائو-پنمن-مانتیث، هارگریوز-سامانی و روش تخمینی فائو ۵۶ بیشترین تاثیر را از اصلاح دادههای دمای حداکثر و حداقل متحمل می شوند و کمترین میزان تاثیر متوجه مقادیرETo محاسبه شده با روش تورک است. به جز چند مورد، در تمامی ایستگاههای مورد بررسی و با هر سه روش اصلاح داده، پس از اصلاح دادههای هواشناسی، مقادیر تبخیر-تعرق مرجع کاهش مییابند. مقادیر همبستگی میان روش استاندارد و سایر روشهای مورد استفاده برای محاسبه ETo، پس از اصلاح داده، تنها در ایستگاه بجنورد دستخوش تغییر شد و در سایر ایستگاهها تغییری مشاهده نشد.