سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: پنجمین همایش تخصصی مهندسی محیط زیست

تعداد صفحات: ۴

نویسنده(ها):

مریم رضایی – ، کارشناس ارشدآزمایشگاه آلاینده ها، پژوهشکده اکولوژی دریای خزر
رضا پورغلام –
حسن نصراله زاده ساروی –
رضا صفری –

چکیده:

دریای خزر بخش مهمی از ذخیره پروتئینی مردم سواحل کشور های مختلف از جمله کشور ایران را تأمین می کند. لذا آگاهی از میزان مواد آلاینده در ماهیان از جمله مواد رادیواکتیو امری ضروری میباشد. سزیم-۱۳۷ (Cs-137) یکی از خطرناک ترین رادیونوکلئیدهای شکافت هسته U-235 با نیمه عمر حدود ۳۰ سال می باشد این عنصر درصورت وارد شدن به محیط زیست می تواند به مدت بیش از۳۰۰ سال زیستگاه موجودات را به خطر بیاندازد. بعد از حادثه چرنوبیل و آلودگی های وسیع مواد پرتوزا خصوصاً Cs-137 و مشترک بودن ایران به محل حادثه، اهمیت مطالعه آثار ریزش های جوی و اندازه گیری سزیم رادیواکتیو را دو چندان کرده است. بنابراین در این پژوهش به بررسی آلودگی های رادیواکتیو سزیم-۱۳۷ موجود در بافت خوراکی ماهی کفال طلایی دریای خزر (Liza aurata ( یکی از ماهیان اقتصادی دریای خزر (با صید ۱۰ % در سال) خواهیم پرداخت. در این تحقیق تعداد ۶۰ ماهی کفال طلایی در صیدگاههای استان مازندران در سال ۱۳۸۷ تهیه و پس از آماده سازی نمونه ها، غلظت Cs-137 بوسیله دستگاه اسپکترومتر گاما اندازه گیری گردید. نتایج این تحقیق نشان داد که در بافت خوراکی اکثر ماهیان کفال صید شده سزیم-۱۳۷ صفر بوده است اما در کبد ماهی بیش از حد مجاز بوده است. این نتیجه نشان می دهد که خوشبختانه ماهیان صید شده دارای آلودگی رادیو اکتیوی (Cs-137) نبوده اند. البته پیشنهاد می گردد که جهت هر چه بهتر کامل انجام شدن این بررسی از تعداد ماهیان بیشتر در نواحی مختلف دریا استفاده شود