سال انتشار: ۱۳۸۸

محل انتشار: سومین کنگره علوم ترویج و آموزش کشاورزی

تعداد صفحات: ۱۳

نویسنده(ها):

مولود چرم زاده – دانشجوی کارشناسی ارشد ترویج و آموزش کشاورزی دانشگاه کشاورزی و منابع طب
هستی فتوتی – دانشجوی کارشناسی ارشد ترویج و آموزش کشاورزی دانشگاه کشاورزی و منابع طب
بهمن خسروی پور – استادیار دانشگاه کشاورزی و منابع طبیعی رامین اهواز

چکیده:

ترویج کشاورزی به عنوان یکی از ارکان بنیادین توسعه ی کشاورزی به بهترین وجه توسعه ی منابع انسانی و انتقال فناوری به خانواده های روستایی را مدنظر قرار می دهد. این دو عنصر ستون های اساسی توسعه ی کشاورزی هستند. خصوصی سازی ترویج کشاورزی اشاره به خدماتی دارد که توسط کارکنان ترویج در مراکز یا سازمان های خصوصی برای آن دسته از کشاورزانی که انتظار می رود هزینه ی خدمات را پرداخت کنند ارائه می شود. همچنین به عنوان یک مکمل یا بدیل برای خدمات ترویج دولتی در نظر گرفته می شود. خصوصی سازی ترویج کشاورزی بسان یک گزیدارمورد تأکید برای بهسازی ترویج کشاورزی، با تمام مزایا و محدودیت هایی که دارد، در عمل با تنگناهایی روبرو است. به واقع رسیدن به اهداف مورد انتظار از خصوصی سازی ترویج کشاورزی نیازمند درک پیش شرط ها و زمینه سازی لازم است. در این مقاله سعی می شود با استفاده از منابع کتابخانه ای، اسناد و مدارک و منابع اینترنتی،ضمن اشاره به مفهوم خصوصی سازی ترویج، اولویت بندی، موانع و محدودیت ها ، زمینه ها و ابعاد آن، عوامل پیش برنده و مزایای خصوصی سازی ترویج کشاورزی مورد کنکاش قرار گیرد. در پایان نیز راهکارهایی در زمینه ارتقاء و بهبود بستر خصوصی سازی ترویج کشاورزی در ایران ارائه می شود