سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: چهارمین کنفرانس ملی بتن ایران

تعداد صفحات: ۱۰

نویسنده(ها):

محمدکاظم شربتدار – استادیار دانشکده مهندسی عمران ، دانشگاه سمنان
نعمت ا… حیدریان – کارشناس ارشد دانشگاه سمنان

چکیده:

اتصالات ، ضعیف ترین و آسیب پذیرترین قسمت سازه ها در مقابل بارهای ناشی از زلزله هستند ضمن اینکه نقش مهمی را در مقاومت ساختمان ها در برابر بارهای متناوب زلزله ایفا می کنند . دراتصالا ت بتنی آرماتورگذاری ناحیهاتصال،به دلیل تراکم زیاد آرماتور، بتن ریزی و انجام ویبره به دلیل کوچک بودن فضای قابل دس ترسی این ناحیه و همچنین به دلیل رخداد ماکزیمم برش ها و ممان ها در بر اتصال خالی از ایراد نمی باشند. به دلیل عملکرد بهتر تیرفلزی نسبت به تیر بتنی و در مقابل عملکرد بهتر ستون بتنی نسبت به ستون فلزی، نیاز به یک اتصال مرکب متشکل از ستون بتنی و تیر فلزی احساس می شود .با توجه به اختلاف سختی بین ستون بتنی و تیر فلزی اتصال طرح شده بایدتوانایی انتقال ممان ها و برش ها بین تیر و ستون داشته باشد. هدف ، بررسی عملکرد اتصال پیشنهادی ترکیبی تیر فولادی به یک ستون بتنی بود که به صورت آزمایشگاهی درآزمایشگاه سازه دانشگاه سمنان و با ساخت یک نمونه اتصال کاملا بتنی به عنوان نمونه مرجع و یک نمونه مرکب با ستون بتنی و تیر فلزی با جزئیات تیر و ستون مشابه ولی با مشخصات متفاوت دیافراگم محیطی انجام شد. دو نمونه با مقیاس۱/۲ساخته شده و تحت بارهای چرخه ای قرار گرفتند.پس از آزمایش های اتصالات، نتایج حاکی از آن بود که اجرای ورق میان گذر و دیافراگم محیطی در غلاف، انهدام اتصال را بصورت دو فازی کرده به طوری که فاز اول انهدام با تسلیم غلاف و فاز دوم با جدایش غلاف از بتن همراه خواهدبود . ضمنا وجود غلاف باعث افزایش محصورشوندگی بتن ناحیه اتصال شده و کاهش قابل توجه در ترک های عمیق و خردشوندگی زودرس ناحیه اتصال و افزایش قابل توجه مقاومت و استهلاک انرژی اتصال با مرکب سازی مشاهده گردید