مقاله بررسی وضعیت کنش پریشی دهانی و کلامی و میزان ارتباط این دو اختلال در افراد مبتلا به سکته مغزی نیمکره چپ که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۹۳ در توانبخشی نوین از صفحه ۴۶ تا ۵۴ منتشر شده است.
نام: بررسی وضعیت کنش پریشی دهانی و کلامی و میزان ارتباط این دو اختلال در افراد مبتلا به سکته مغزی نیمکره چپ
این مقاله دارای ۹ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله کنش پریشی
مقاله کنش پریشی دهانی
مقاله کنش پریشی کلامی
مقاله کنش پریشی دهانی غالب
مقاله کنش پریشی کلامی غالب

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: فرشاد مریم
جناب آقای / سرکار خانم: یادگاری فریبا
جناب آقای / سرکار خانم: عظیمیان مجتبی
جناب آقای / سرکار خانم: صالحی مسعود

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمینه و هدف: از آن جا که برخی بیماران مبتلا به سکته نیمکره چپ هر دوی کنش پریشی دهانی و کلامی را باهم نشان می هند ولی برخی دیگر فقط یکی از آنها را نشان می دهند یا هیچ کدام را ظاهر نمی کنند، مطالعه حاضر با هدف بررسی شدت و رابطه کنش پریشی دهانی و کلامی در بیماران مبتلا به سکته مغزی نیمکره چپ صورت گرفته است.
روش بررسی: در این پژوهش توصیفی-تحلیلی از نوع مقطعی ۲۰ بیمار بزرگسال مبتلا به سکته مغزی نیمکره چپ نوع ایسکمی شامل ۱۲ مرد و ۸ زن با دامنه سنی ۳۵ تا ۷۳ سال (۱۱٫۹±۶۰٫۶۸) به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. آزمون کنش پریشی دهانی جهت بررسی تقلید جسچرهای دهانی استفاده شد و میزان کنش پریشی گفتاری با یک تکلیف تولید گفتار سنجیده شد. داده ها با روش آزمون ها ناپارامتری من ویتنی، کروسکال – والیس و تحلیل همبستگی پیرسون / اسپیرمن بررسی شدند.
یافته ها: چهار نفر کنش پریشی دهانی غالب داشتند، دوازده نفر کنش پریشی کلامی غالب و ۴ نفر هر دو نوع کنش پریشی را با شدت های یکسان نشان دادند. همبستگی معنی داری بین کنش پریشی دهانی و کلامی وجود نداشت (P=0.899).
نتیجه گیری: با توجه به یافته های فوق به نظر می رسد که الگوی هم رویدادی پیش بینی پذیری بین دو نوع کنش پریشی دهانی و کلامی وجود ندارد. علیرغم نوع ضایعه ایسکمی که منجر به آسیب مناطق عصبی مجاور می شود، نیمی از بیماران بین کنش پریشی دهانی و کلامی گسیختگی نشان دادند. این گسیختگی را می توان از شواهد یک مدل پیمانه ای تکلیف- ویژه در نظر گرفت که کنترل حرکات دهانی غیر کلامی را مستقل از کنترل حرکتی گفتار در نظر می گیرد.