مقاله بررسی میزان اثربخشی خودگوئی های درونی مثبت بر افزایش باورهای خودکارآمدی عمومی زنان که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاییز و زمستان ۱۳۸۸ در روان شناسی تربیتی (روانشناسی و علوم تربیتی) از صفحه ۱۲۷ تا ۱۴۴ منتشر شده است.
نام: بررسی میزان اثربخشی خودگوئی های درونی مثبت بر افزایش باورهای خودکارآمدی عمومی زنان
این مقاله دارای ۱۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله شناخت درمانی
مقاله خودگوئی های درونی مثبت
مقاله باورهای خود کارآمدی عمومی

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: دهقانی فیروزآبادی طیبه
جناب آقای / سرکار خانم: آرین سیده خدیجه

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
این پژوهش به منظور، بررسی اثربخشی خودگوئی های درونی مثبت بر افزایش میزان باورهای خودکارآمدی عمومی زنان انجام گرفته است. ابزاری که در این پژوهش مورد استفاده قرارگرفته است، مقیاس خودکارآمدی عمومی (GSE) شرر و همکاران (۱۹۸۲) است که ضریب پایایی آن از طریق آلفای کرونباخ برای خرده مقیاسهای خودکارآمدی عمومی و اجتماعی به ترتیب ۰٫۸۶ و ۰٫۷۱ گزارش شده است. جامعه آماری پژوهش، زنان متاهل مراجعه کننده به مرکز آموزش خانواده کمیته امداد امام خمینی (ره) غرب استان تهران بودند. از بین مراجعه کنندگانی که پس از فراخوان مرکز در تیرماه ۸۶، داوطلب شرکت در دوره آموزشی شدند، پس از مصاحبه اولیه وکسب اطمینان از علاقه و تعهد آنها نسبت به شرکت در تمام جلسات، ۲۴ نفر به طور تصادفی انتخاب شدند که در دو گروه ۱۲ نفر کنترل و آزمایش به صورت تصادفی جایگزین شدند. سپس، اعضای دو گروه به پرسشنامه خود کارآمدی عمومی پاسخ دادند. آنگاه گروه کنترل در نوبت انتظار قرار گرفته و گروه آزمایش طی ۸ جلسه یک ساعت و نیمی در برنامه آموزش خودگوئی های درونی مثبت بر مبنای مفاهیم مکتب شناخت درمانی شرکت کردند. پس از آن، از هر دو گروه پس آزمون به عمل آمد و داده های حاصله توسط آزمون t برای مقایسه میانگین های دو گروه مستقل مورد تجزیه و تحلیل واقع گردید. نتیجه پژوهش نشان داد که آموزش خودگوییهای مثبت در افزایش میزان باورهای خودکارآمدی عمومی زنان مورد نظر موثر بوده است.