مقاله بررسی مقایسه ای اثرات ضد میکروبی نانوکامپوزیت آلومینا – سیلیکا – تیتانیا و نانوذره نقره در شرایط برون تنی که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۹۱ در زیست فناوری میکروارگانیسم های محیطی (علوم زیستی) از صفحه ۷۱ تا ۸۰ منتشر شده است.
نام: بررسی مقایسه ای اثرات ضد میکروبی نانوکامپوزیت آلومینا – سیلیکا – تیتانیا و نانوذره نقره در شرایط برون تنی
این مقاله دارای ۱۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله نانوذرات نقره
مقاله نانو کامپوزیت
مقاله اثرات ضدمیکروبی
مقاله عوامل پراکنده ساز

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: میرزایی حمزه
جناب آقای / سرکار خانم: هاشمی کرویی سیدمسعود
جناب آقای / سرکار خانم: صادقی گرمارودی بابک
جناب آقای / سرکار خانم: ریاضیان مهران
جناب آقای / سرکار خانم: بی آزار اسماعیل
جناب آقای / سرکار خانم: صادق پور مریم
جناب آقای / سرکار خانم: گنجوری مصطفی
جناب آقای / سرکار خانم: برقی امین

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
نانوذرات و نانو کامپوزیت ها نقش مهمی را در علوم زیستی ایفا می کنند. در این مطالعه فعالیت ضد میکروبی نوعی نانوکامپوزیت آلومینا – سیلیکا – تیتانیا به همراه نانو ذره نقره در غلظت های متفاوت مورد بررسی قرار گرفت. پنج روش حداقل غلظت مهارکنندگی، چاهک گذاری، دیسک گذاری، شیکر گذاری و تاثیرسمیت سلولی به منظور بررسی فعالیت ضد میکروبی پنج غلظت متفاوت از نانوذرات بر روی دو باکتری E.coli، Bacillus subtilis و قارچ Candida albicans مورد مطالعه قرار گرفت. نتایج نشان داد که ذرات نانو کامپوزیت آلومینا بعد از پراکنی (دیسپرس شدن)، در غلظت های پایین قادر به از بین بردن میکروارگانیسم ها نبوده، اما در تیمار با غلظت های بالاتر در پلیت های مربوط به E.coli تفاوت معناداری ایجاد نمود اما ذرات نقره در کمترین غلظت، از بین برنده همه میکروارگانیسم ها بودند. از طرفی ویژگی های سمیتی روی سلول های اپی تلیالی نشان می دهند که بر خلاف نانو ذره نقره، نانوکامپوزیت آلومینا به دلیل سازگاری زیستی مناسب و با توجه به اهمیت فلور میکروبی بدن می تواند درحوزه علوم پزشکی به کار برده شود. مطالعه حاضر موید این حقیقت است که نانو ذره نقره اثرات آنتی باکتریال وسیع و موثری دارد اما نانو کامپوزیت آلومینا طیف محدودی از میکروارگانیسم ها را نظیر E.coli مهار می کند و در عین حال اثرات بیولوژیکی مخاطره آمیزی برای سلول های یوکاریوتی ندارد.